Τετάρτη, 1 Μαΐου 2013

Μαθημένοι στο παπατζιλίκι οι κύπριοι πολιτικοί

«Το ΑΚΕΛ είναι βαθιά συντηρητικό κόμμα. Δεν θα έπαιρνε αρνητική θέση απέναντι στο Μνημόνιο και ακραία θέση στο ζήτημα του νομίσματος αν δεν υπήρχε στην ηγεσία του η βεβαιότητα ότι τα κουκιά στη Βουλή βγαίνουν». Αυτή τη δήλωση πολιτικού παράγοντα της Λευκωσίας επικαλούνταν τα «Νέα», ένα 24ωρο πριν την (υποτιθέμενη) κρίσιμη συνεδρίαση της κυπριακής Βουλής για τη δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο που τη συνοδεύει.

Ετσι και έγινε. Το υποτιθέμενο θρίλερ υπήρξε μόνο στις σελίδες των εφημερίδων και στο στόμα διάφορων σχολιαστών που έχουν ως καθήκον να μεγαλοποιούν το ασήμαντο. Η κυβερνητική πλειοψηφία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ ψήφισε συντεταγμένα υπέρ της δανειακής σύμβασης και του Μνημόνιου. Απόλυτα συντεταγμένα. Με την ψήφο ακόμη και του Ν. Παπαδόπουλου, που υποτίθεται ότι σηκώνει τις παντιέρες ενός αντιμνημονιακού ανένδοτου, φιλοδοξώντας να αναδειχτεί κάποτε στην προεδρία της Κύπρου, όπως ο πατέρας του. Μια μέρα πριν την ψηφοφορία, με τα «κουκιά» καταμετρημένα ατύπως, αποφάσισε να περάσει και η ΕΔΕΚ με την πλευρά του «όχι», για να μην αφήσει το ΑΚΕΛ να της λεηλατήσει το εκλογικό ακροατήριο.

Μαντεύουμε τον αντίλογο:
όποια και να είναι τα κίνητρά του, είναι γεγονός ότι το ΑΚΕΛ δημοσιοποίησε πολιτική πρόταση για «συντεταγμένη έξοδο» της Κύπρου από την Ευρωζώνη. Πρόκειται για μια πρόταση γραμμένη στο πόδι από τον Κ. Λαπαβίτσα, έναν αστό οικονομολόγο που χρόνια τώρα αμφισβητεί το ευρώ (τυχαία νομίζετε εργάζεται στη Βρετανία;), χωρίς να αμφισβητεί στο ελάχιστο τον καπιταλισμό και την ΕΕ. Αυτή η εσπευσμένα δημοσιευθείσα πρόταση ήταν το απαραίτητο «ντεσού», για να μπορέσει το ΑΚΕΛ να πείσει ότι αποτελεί «αντιμνημονιακή» δύναμη και να ξεπλύνει η υπό τον Αντρο Κυπριανού ηγεσία του τις αμαρτίες της διακυβέρνησης Χριστόφια. Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που το ΑΚΕΛ κάνει στο παραπέντε μια θεαματική κωλοτούμπα. Κάπως έτσι μετατράπηκε (με γενικό γραμματέα τον Χριστόφια τότε), σαν σήμερα πριν μερικά χρόνια, από ένθερμος θιασώτης του «ναι» στο σχέδιο Ανάν σε θιασώτη του «όχι», όταν διαπίστωσε ότι ο εθνικιστής Τάσσος Παπαδόπουλος του λεηλατούσε την εκλογική βάση.

Το ΑΚΕΛ είναι όντως ένα συντηρητικό, ένα αστικό κόμμα εξουσίας. Κυβέρνησε με τον Χριστόφια την Κύπρο χωρίς ν' αμφισβητήσει τα συμφέροντα της κυπριακής αστικής τάξης και τον ευρωενωσίτικο προσανατολισμό της Κύπρου. Διαπραγματεύθηκε με την τρόικα το Μνημόνιο και ψήφισε μέσα σε μια νύχτα 25 μνημονιακούς νόμους, με αντιλαϊκό και αντεργατικό περιεχόμενο. Και στήριξε τον Αναστασιάδη στον τελικό γύρο της «διαπραγμάτευσης» με το Eurogroup, αποφεύγοντας οποιαδήποτε ρήξη με την πολιτική βάσει της οποίας γινόταν η «διαπραγμάτευση». Ο Αναστασιάδης έφυγε για τις Βρυξέλλες έχοντας στο χαρτοφύλακά του ομόφωνη στήριξη από το λεγόμενο εθνικό συμβούλιο, στο οποίο συμμετέχουν οι αρχηγοί όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων της Κύπρου.

Αν ήθελε το ΑΚΕΛ να σαμποτάρει τη δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο και να οδηγήσει την Κύπρο εκτός Ευρωζώνης, θα το έκανε πριν τον περασμένο Δεκέμβρη, όταν κυβερνούσε την Κύπρο με τον Χριστόφια. Θα το επιχειρούσε (με λαϊκές κινητοποιήσεις και κοινοβουλευτικά μέσα) πριν τη συμφωνία με το Eurogroup. Τότε παιζόταν το παιχνίδι και όχι τώρα, που έγινε απλώς μια τυπική ψηφοφορία στη Βουλή και μάλιστα ενώ τα κοινοβούλια της Γερμανίας και άλλων χωρών είχαν ήδη εγκρίνει τη συμφωνία του Eurogroup! Τα «κουκιά» ήταν μετρημένα, η κυβέρνηση Αναστασιάδη είχε κοινοβουλευτική πλειοψηφία (με «μαξιλάρι» μια ψήφο από το ΕΥΡΟΚΟ, του οποίου οι δύο βουλευτές μοιράστηκαν), οπότε και το ΑΚΕΛ είχε τη δυνατότητα να κάνει ανέξοδα το αντιπολιτευτικό του «κομμάτι», για να μειώσει κάπως τη φθορά που υπέστη τα χρόνια που κυβερνούσε. Κάνει, δηλαδή, το ΑΚΕΛ το ίδιο με αυτό που έκανε ο Σαμαράς από το 2010 μέχρι το 2012, αλλά με  αντίστροφη φορά: «αντιμνημονιακοί» όσο είμαστε στην αντιπολίτευση, «μνημονιακοί» όταν είμαστε στην κυβέρνηση.

Υπάρχει, όμως, και κάτι ουσιαστικότερο, πέρα από το στενό εκλογικό συμφέρον του ΑΚΕΛ. Είναι το συμφέρον της κυπριακής αστικής τάξης, που βρίσκεται κολλημένη με την πλάτη στον τοίχο, καθώς βλέπει ότι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρωζώνης (και Γερμανία και Γαλλία και οι σύμμαχοί τους) θέλουν να της αφαιρέσουν το καθεστώς «φορολογικού παράδεισου», που αποτελεί τη βασική μορφή καπιταλιστικής επιχειρηματικότητας γι' αυτή την παρασιτική αστική τάξη. Χρειάζεται η κυπριακή αστική τάξη μια ισχυρή «αντιμνημονιακή» αντιπολίτευση, ως έσχατο διαπραγματευτικό χαρτί με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρωζώνης, αλλά και για να κρατάει ζωντανή μια εναλλακτική λύση (μέσα στην ΕΕ – έξω από την Ευρωζώνη), στην περίπτωση που δε θα υπάρχει άλλη επιλογή για τον κυπριακό καπιταλισμό. Χρόνια στο παζάρι των παζαρεμάτων με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (από την εποχή της βρετανικής αποικιοκρατίας ακόμη), το αστικό πολιτικό σύστημα της Κύπρου διέπεται από το δόγμα «ενότητα μέσα στη διαφορετικότητα». Γι' αυτό και στο νησί λειτουργεί μόνιμα το «εθνικό συμβούλιο», στο οποίο κλείνονται οι διακομματικές συμφωνίες για το χειρισμό όλων των σοβαρών θεμάτων.

ΥΓ. Ο ΣΥΡΙΖΑ πληρώνει για δεύτερη φορά τον πολιτικό του τυχοδιωκτισμό, έτσι όπως εκφράστηκε με την εμπλοκή του στις κυπριακές εξελίξεις. Την περίοδο του κάλπικου «όχι», που κράτησε μόλις μια βδομάδα, το έκανε σημαία του, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει εναλλακτική λύση σκληρής διαπραγμάτευσης εντός της Ευρωζώνης. Τώρα, το ΑΚΕΛ έρχεται και υποστηρίζει πως δεν υπάρχει καμιά εναλλακτική λύση εντός της Ευρωζώνης, αδειάζοντας για δεύτερη φορά τους «συντρόφους» της Κουμουνδούρου και παραδίδοντάς τους βορά στην πολεμική του Σαμαρά, του Βενιζέλου και του Κουβέλη (και του Αλαβάνου, βεβαίως, βεβαίως, που υποστηρίζει εδώ και καιρό αυτά που υποστηρίζει τώρα το ΑΚΕΛ). Μια πολεμική η οποία ευκρινέστατα άρχισε ήδη να καταγράφεται στις σελίδες του ελληνικού αστικού Τύπου: «Το ΚΚΕ εντίμως υποστηρίζει πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση εντός της Ευρωζώνης και ζητά την αποχώρηση και από την ΕΕ. Το ΑΚΕΛ, μετά τη δραματική εμπειρία της Κύπρου, διαπίστωσε ότι δεν μπορείς να βάλεις όρους στους δανειστές και προτείνει την αποχώρηση από την Ευρωζώνη. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποκρίνεται ότι μπορεί να βάλει όρους στους δανειστές, στρατηγική του όμως είναι η επάνοδος στη δραχμή, γιατί όπως αποδείχτηκε τους όρους τους βάζουν αυτοί που σε δανείζουν». Τι δυνατότητες ελιγμού έχει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κατάσταση που διαμορφώθηκε; Πολύ λίγες. Η έξοδος από την Ευρωζώνη δεν είναι στις προθέσεις του, το ότι θα υποταχτεί στους δανειστές (όπως έκαναν ο Σαμαράς με τον Κουβέλη) δε θέλει να το παραδεχτεί, ενώ και το βασικό του ιδεολόγημα, η «σκληρή διαπραγμάτευση» έχει καταρρεύσει.

Πηγή: Κόντρα




Σκουρλέτης: "Στηρίζουμε Κύπρο και ΑΚΕΛ"




«Είμαστε αλληλέγγυοι στους αγώνες του κυπριακού λαού και του ΑΚΕΛ ενάντια στις πολιτικές της λιτότητας και των μνημονίων, που εξαθλιώνουν τους λαούς και αποδομούν την Ευρώπη» δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Σκουρλέτης, για το διάλογο που αναπτύσσεται στο ΑΚΕΛ.
«Κατανοώντας τις διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες, αλλά και τα κοινά προβλήματα του ελληνικού και του κυπριακού λαού, παρακολουθούμε με ενδιαφέρον και απόλυτο σεβασμό, το διάλογο που αναπτύσσεται εντός του ΑΚΕΛ για τα ζητήματα της ευρωζώνης.


Για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, οι κοινοί αγώνες των ευρωπαϊκών λαών, η συμμαχία των χωρών του Νότου, αποτελούν τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρώπη και τη διεκδίκηση μιας κοινωνικά δίκαιης εξόδου από την κρίση, εντός της ευρωζώνης, χωρίς μνημόνια και τρόικα, σε μια Ευρώπη δημοκρατίας, αλληλεγγύης και κοινωνικής συνοχής» τονίζει ο κ. Σκουρλέτης.



enikos.gr

5 σχόλια:

  1. "Χρειάζεται η κυπριακή αστική τάξη μια ισχυρή «αντιμνημονιακή» αντιπολίτευση, ως έσχατο διαπραγματευτικό χαρτί με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρωζώνης, αλλά και για να κρατάει ζωντανή μια εναλλακτική λύση (μέσα στην ΕΕ – έξω από την Ευρωζώνη), στην περίπτωση που δε θα υπάρχει άλλη επιλογή για τον κυπριακό καπιταλισμό."
    Γιατί ΔΕΝ τα χρειάεται αυτά η ελληνική αστική τάξη;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί η ελληνική αστική τάξη έχει ακόμη εναλλακτική λύση: Μέσα στην Ε.Ε - Μέσα στην Ευρωζώνη με αναδιαπραγμάτευση
      Ό,τι διατείνεται πως θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή !

      Διαγραφή
    2. Δηλαδή εναλλακτική της ελληνικής αστικής τάξης είναι ο συριζα. Δεν φαίνεται να τον πολυ-πλασάρει πάντως ως εναλλακτική της λύση...
      Ρίξε μια ματιά στο άρθρο του Χρήστου Χατζηιωσήφ (http://enthemata.wordpress.com/2013/04/28/xrx/#more-11618).Νομίζω ότι προσπαθεί να εξηγήσει το γιατί

      Διαγραφή
    3. Προφανώς και είναι εναλλακτική ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ισχυρίζομαι ότι είναι η μοναδική, συγκεντρώνει όμως καλές πιθανότητες. Πιθανότητες που μεγαλώνουν με τα συνεχή διαπιστευτήρια "διαχειριστή της αστικής εξουσίας". Όλα δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί (έστω και εν δυνάμει) επιλογή μερίδας της αστικής τάξης τη στιγμή που θα βρεθεί μπροστά σε αδιέξοδο.

      Επίτρεψέ μου να διαφωνήσω με τον ισχυρισμό σου, όπως και με του Χρήστου Χατζηιωσήφ (τον οποίο δεν γνωρίζω, είναι η αλήθεια). Κι αυτό, επειδή αυτοί οι ισχυρισμοί, αφήνουν περιθώρια "παρέμβασης" εντός του ΣΥΡΙΖΑ για αλλαγή κατεύθυνσης...

      Δες όμως τι έχει συμβεί από τις εκλογές του Μαΐου μέχρι σήμερα (σε λιγότερο από ένα χρόνο δηλαδή). Πόσο πιο δεξιά έχει μετατοπιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ, τον λόγο των στελεχών του, ακόμα και της αριστερής αντιπολίτευσης εντός του (που σε τίποτα δεν θυμίζει οτιδηποτε το αριστερό).

      Π.χ η κυβέρνηση της Αριστεράς, έγινε κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης. Ο διαχωρισμός (προεκλογικά ακόμη) δεν γινόταν ανάμεσα σε κοινωνικές τάξεις αλλά ανάμεσα σε....πλούσιους και φτωχούς. Αυτό το ρημάδι το 27% πού είναι στο δρόμο ένα χρόνο τώρα; Και πολλά άλλα φυσικά....

      Δεν έχει να προσφέρει το παραμικρό η νέα σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ στις σύγχρονες ανάγκες του κόσμου της εργασίας. Το μοναδικό που έχει μάλλον, είναι να εγκλωβίσει συνειδήσεις στον μονόδρομο της αστικής διαχείρισης με μπόλικες αυταπάτες περί δήθεν δυνατότητας "καλύτερης διαχείρισης"

      Διαγραφή
    4. "περιθώρια "παρέμβασης" εντός του ΣΥΡΙΖΑ για αλλαγή κατεύθυνσης..." Μεγάλο ερώτημα!
      Ο Χατζηιωσήφ πάντως κάνει σαφή παρέμβαση υπέρ της "ταξικής συνεργασίας" με μιά μερίδα της αστικής τάξης που είναι όμως ανύπαρκτη (την υγειή/μη κρατικοδίαιτη/παραγωγική άραγε;). Δηλαδή -συνεννούμαστε ελπίζω- παρέμβαση προς ένα αστικό εκσυγχρονισμό.
      Ο συριζα έχει μετατοπιστεί δεξιά σε σχέση με τον κύριο όγκο του, το συνασπισμό; πλάκα κάνεις! Απλώς προσπαθώντας να απευθυνθεί σε μεγάλο ακροατήριο υιοθετεί έναν άτσαλο εθνικό λόγο.
      Όσο για τον εγκλωβισμό συνειδήσεων, τι να πώ; Σε μια κοινωνία που ούτε την αστική δημοκρατία δεν έχει εμπεδώσει...
      Καταλαβαίνω ότι διαφωνούμε πολιτικά, αλλά το άρθρο για κύπρο είναι ότι (σχεδόν) ακριβώς σκεπτόμουν.

      ΥΓ Περιθώριο για σοσιαλδημοκρατική λύση τύπου νιου ντηλ κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει. Όσο για παρέμβαση εντός συριζα ίδωμεν. Τελευταία σκέπτομαι ότι είναι καλύτερα να διασπαστεί, έχει υπερβολικά μεγάλο εύρος ως κόμμα

      Διαγραφή