Έργα και ημέρες μιας συμμορίας. Αποσπάσματα από το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη "Το ΞΕΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ στην ΕΛΛΑΔΑ", αναφερόμενα στα άνομα συμφέροντα που υπηρέτησε η Μεταξική δικτατορία

Εβδομήντα οχτώ χρόνια, σήμερα, από την 4η Αυγούστου 1936, όταν η Μεταξική συμμορία με την ανοχή και ενθαρρυνόμενη ουσιαστικά από τα χρεοκοπημένα πολιτικά κόμματα της ολιγαρχίας της αστικής τάξης, κατέλαβε με πραξικόπημα την κυβερνητική εξουσία, εγκαθιστώντας τη γνωστή μοναρχοφασιστική Μεταξική δικτατορία.
Η δικτατορία του Μεταξά που στην προμετωπίδα της είχε "την καταπολέμηση του κομμουνιστικού κινδύνου" ασφαλώς είχε πολύ σοβαρά καθήκοντα να εκπληρώσει για λογαριασμό των αφεντικών της, της ντόπιας ολιγαρχίας και του ξένου κεφαλαίου και, φυσικά, σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων. Στη διάσταση αυτή της δράσης της Μεταξικής δικτατορίας και των άνομων συμφερόντων που υπηρέτησε, αναφέρεται εμπεριστατωμένα ο ήρωας Νίκος Μπελογιάννης στο βιβλίο του "Το ΞΕΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ στην ΕΛΛΑΔΑ" που εκδόθηκε προς τιμή των 80 χρόνων του ΚΚΕ από τη "ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ". Αποσπάσματα από το βιβλίο - έρευνα του Ν. Μπελογιάννη, δημοσιεύτηκαν στον Ριζοσπάστη της 4ης Αυγούστου του 1998. Αναφέρει χαρακτηριστικά στο βιβλίο του ο Ν. Μπελογιάννης:

H δικτατορία της 4ης Αυγούστου

Ο Γκαίμπελς μαζί με τον Μεταξά

Στις 4 Αυγούστου του 1936, ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς ενημέρωνε το λαό με διάγγελμά του, που δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως» και τοιχοκολλήθηκε στους δρόμους της Αθήνας και του Πειραιά πως «η Κυβέρνησις (...) προέβη, τη εγκρίσει της Αυτού Μεγαλειότητος του Βασιλέως εις την κήρυξιν του Στρατιωτικού Νόμου καθ' άπασαν την χώραν, και την διάλυσιν της Βουλής»ⁱ. Ο λόγος που επέβαλε αυτήν την απόφαση, σύμφωνα με τον Μεταξά, ήταν η πεποίθηση της κυβέρνησης ότι «βρίσκεται στα πρόθυρα οργανωμένης κινήσεως προς ανατροπήν του κοινωνικού καθεστώτος»ⁱⁱ από τους κομμουνιστές.

Η επιβολή της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας, βέβαια, δεν ήταν μονάχα μια απόφαση του Γεωργίου Β' και του Μεταξά, ούτε έγινε για να «σωθεί η χώρα» από τους κομμουνιστές. Ηταν απόφαση των κύριων πολιτικών εκφραστών της αστικής τάξης, με βαθύτερα αίτια και είχε σκοπό να εξυπηρετήσει τα συνολικά της συμφέροντα, τόσο τα εσωτερικά όσο και τις ανάγκες που προέκυπταν από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που βρισκόταν προ των θυρών. Το δικό τους ρόλο είχαν και οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές, με τους όποιους είχε «στενές σχέσεις» το ελληνικό κεφάλαιο.

Οι ευνοϊκές διαθέσεις του αστικού πολιτικού κόσμου υπέρ των δικτατορικών «λύσεων»

Μέλη της κυβέρνησης της 4ης Αυγούστου με επικεφαλής τον Ι. Μεταξά

Τα χρόνια, πριν την επιβολή της δικτατορίας, χαρακτηρίζονται από την όξυνση των ενδοαστικών αντιθέσεων, που εκφράζεται μέσω της σύγκρουσης των δύο αστικών παρατάξεων, των «βενιζελικών» και των «αντιβενιζελικών».

Σε αυτές τις συνθήκες, στελέχη και των δύο αστικών παρατάξεων διατυπώνουν απόψεις υπέρ μιας δικτατορικής «λύσης» ή εκφράζουν το «θαυμασμό» τους στα πρόσωπα του Μουσολίνι και του Χίτλερ. Ας σταχυολογήσουμε τα εξής χαρακτηριστικά:


Στις 5 Μάρτη του '33 ενώ έβγαιναν τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών, ο Ν. Πλαστήρας είπε στον Ελευθέριο Βενιζέλο: «Χάνουμε τας Αθήνας! Θα γίνουν ταραχές, συλλήψεις βενιζελικών, δολοφονίες και Κύριος οίδε τι άλλο! Γι' αυτό εγώ σκέπτομαι να πάω στους συνοικισμούς, να εξεγείρω τους πρόσφυγας και να τους φέρω εις την πόλιν για να ζητήσουν εγκαθίδρυσιν δικτατορίας. Θα κάμουμε ό,τι και στην Ιταλία, που, χάρις, στο φασισμό, προοδεύει.»ⁱⁱⁱ