Η εξέγερση των Σπαρτακιστών

Η εξέγερση των Σπαρτακιστών ή αλλιώς εξέγερση του Ιανουαρίου, ξεκίνησε στις 5 Ιανουαρίου του 1919 και έληξε, βουτηγμένη στο αίμα, μια εβδομάδα αργότερα. Επρόκειτο για μια γενική απεργία που εξελίχθηκε σε εμφύλια ένοπλη σύρραξη, η οποία θεωρείται ως το σημείο λήξης της Γερμανικής Επανάστασης (1918-1919).

Το 1919 η κυβέρνηση της Βαϊμάρης αναδύθηκε μέσα από την επανάσταση της Γερμανίας και αντικατέστησε την κυβέρνηση της μοναρχίας. Η χώρα ήταν διχασμένη όμως μεταξύ της εικονικής εξουσίας της κυβέρνησης και της πραγματικής εξουσίας των συμβουλίων των εργαζόμενων, στρατιωτών και ναυτών που ήταν παρόμοια με τα ρωσικά σοβιέτ.

Αφορμή για την εξέγερση αποτέλεσε η αποπομπή του επικεφαλής της Αστυνομίας του Βερολίνου και μέλους του Ανεξάρτητου Σοσιολδημοκρατικού Κόμματος (USPD), Emil Eichhorn, από το «Συμβούλιο των Αντιπροσώπων του Λαού», του οποίου οι πολιτικές ελεγχόταν κυρίως από τον Friedrich Ebert του Σοσιολδημοκρατικού Κόμματος (SPD), από την αποχώρηση του USPD από την επιτροπή τον προηγούμενο Δεκέμβριο.

Ο Eichhorn είχε αρνηθεί να σηκώσει τα όπλα εναντίον απεργών κατά τις αναταραχές της παραμονής των Χριστουγέννων, κάτι που για τον Friedrich Ebert τον κατέστησε αναξιόπιστο για τη θέση που κατείχε. Με το άκουσμα της είδησης, ομάδες εργατών έστησαν οδοφράγματα στους δρόμους του Βερολίνου, ενώ κατέλαβαν μια εφημερίδα στην οδό Kochstraße.

Σύντομα ενώθηκαν μαζί τους και απέκλεισαν αρκετές οδούς στην περιοχή όπου στεγάζονταν πολλές εφημερίδες, μεταξύ των οποίων και το επίσημο όργανο του SPD, Vorwärts, το οποίο δημοσίευε άρθρα εχθρικά προς το κίνημα των Σπαρτακιστών από το προηγούμενο φθινόπωρο. Η ηγεσία του USPD αλλά και του Κομουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας (KPD ή πρώην Λεγεώνα του Σπάρτακου) αποφάσισαν να στηρίξουν τις ενέργειες των εργατών και κάλεσαν για γενική απεργία στο Βερολίνο στις 7 Ιανουαρίου.

Ανταποκρίθηκαν 500.000 άνθρωποι οι οποίοι κατέκλυσαν το κέντρο του Βερολίνου εκείνο

Η Γερμανική Επανάσταση – Η σοσιαλδημοκρατία πνίγει στο αίμα το προλεταριάτο

Από το (όχι και τόσο) νεοσύστατο ιστολόγιο redflecteur.wordpress.com.Καλή συνέχεια στους συντελεστές του.

Στις 5 Ιανουαρίου 1919 ξέσπασε στη Γερμανία η προλεταριακή Επανάσταση. Το ξέσπασμά της Επανάστασης στην Γερμανία ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς αντικειμενικών συνθηκών που συνέθεταν το πλαίσιο επαναστατικής κρίσης. Οι λαϊκές μάζες δεν ήθελαν άλλο την διακυβέρνηση του παλιού καθεστώτος και το παλιό καθεστώς δεν μπορούσε να κυβερνήσει όπως παλιά. Η εποχή αμέσως μετά το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου ήταν τραγική για την εργατική τάξη της ηττημένης Γερμανίας. Δύο εκατομμύρια είχαν σκοτωθεί στις μάχες και άλλα πεντέμισι εκατομμύρια είχαν τραυματιστεί ή αιχμαλωτιστεί. Τεράστιες ήταν οι καταστροφές στην βιομηχανία και στην αγροτική παραγωγή που είχε και σαν συνέπεια την έλλειψη τροφίμων. Η πείνα και η άθλιες συνθήκες ζωής έφερναν αρρώστιες. Από την άλλη πλευρά οι γαιοκτήμονες οι βιομήχανοι οι έμποροι και οι τραπεζίτες είχαν συσσωρεύσει τεράστια κέρδη από τον πόλεμο.

Ρόζα Λούξεμπουργκ, τι σου ’χω φυλαγμένα...

Άι, Ρόζα Λούξεμπουργκ, τι σου ’χω φυλαγμένα,

πάνω στο κάρρο σ’ είδα στα εννιακόσια εφτά.

Εγώ τότε κοιμόμουνα στο φως τού εικοσιένα

κι εξήντα χρόνια αργότερα σε βρήκα στα χαρτιά

Καμιά φορά θα έπρεπε, ίσως, να γίνεται πιο ξεκάθαρο, πως οποιαδήποτε πολιτική συζήτηση σήμερα πραγματοποιείται σε μια εποχή που αλλάζει τον χαρακτήρα της κοινωνίας ραγδαία και οριστικά. Αν μετά τη δεκαετία του ’90 οι γκουρού της οικονομίας κήρυξαν το τέλος της ιστορίας, ήρθε σήμερα η εποχή που καλούνται να απαντήσουν σε μία κρίση που επανορίζει όλες τις κοινωνικές σχέσεις ως ιστορικές παγιώσεις.

Δεν έχει περάσει πολύ παραπάνω από ένα έτος, όταν τα κράτη προειδοποιήθηκαν πως το τεράστιο εξωτερικό χρέος τους είναι συγκρίσιμο με τις παραμονές του Β’ Παγκόσμιου. Έχουμε, λοιπόν, όλοι επιδοθεί σε ένα αιματηρό αγώνα, όμως τι ακριβώς είναι αυτό που προσπαθούμε να διασωθεί;

Ρόζα Λούξεμπουργκ – Καρλ Λίμπκνεχτ: Δύο επαναστάτες κομμουνιστές. Δύο εμβληματικές μορφές του γερμανικού αλλά και παγκόσμιου προλεταριάτου

Καρλ Λίμπκνεχτ

Του Γιώργου Πετρόπουλου

«Αυτοί οι δήμιοι, αυτοί οι λακέδες της αστικής τάξης έβαλαν τους Γερμανούς λευκοφρουρίτες, τα μαντρόσκυλα της ιερής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, να λιντσάρουν την Ρόζα Λούξεμπουργκ, να τουφεκίσουν πισώπλατα τον Καρλ Λίμπκνεχτ με το ολοφάνερα ψεύτικο πρόσχημα ότι αποπειράθηκε “να αποδράσει”… και, ταυτόχρονα, οι δήμιοι αυτοί πήγαν να καλύψουν τους λευκοφρουρίτες με το κύρος της κυβέρνησης, που δεν έχει δήθεν καμία ευθύνη, που στέκεται τάχα πάνω από τάξεις! Δε βρίσκω λόγια να χαρακτηρίσω όλη την αποκρουστικότητα και την ποταπότητα αυτού του φρικτού εγκλήματος που διέπραξαν οι δήθεν σοσιαλιστές… Το αίμα των καλύτερων ανθρώπων της παγκόσμιας προλεταριακής Διεθνούς, των αξέχαστων ηγετών της διεθνούς σοσιαλιστικής επανάστασης, θα ατσαλώσει καινούριες μάζες εργατών για αγώνα ζωής και θανάτου. Και ο αγώνας αυτός θα οδηγήσει στη νίκη».

Λένιν¹

Στις 14 Ιανουαρίου του 1919 στην εφημερίδα «Die Rote Fahne» («Η Κόκκινη Σημαία»), που ήταν όργανο του κόμματος των Γερμανών κομμουνιστών (Σπαρτακιστών), δημοσιεύτηκε ένα άρθρο της Ρόζας Λούξεμπουργκ με τίτλο «Τάξη επικρατεί στο Βερολίνο…». Το άρθρο εκείνο, που έμελλε να είναι και το τελευταίο της μεγάλης επαναστάτριας, τελείωνε με τούτες τις λέξεις: «Οι μάζες είναι ο αποφασιστικός συντελεστής, αυτές είναι βράχος που πάνω του θα θεμελιωθεί της επανάστασης η τελική νίκη. Οι μάζες στάθηκαν στο ύψος τους, την “ήττα” αυτή την έκαναν πραγματικά έναν κρίκο στην αλυσίδα των ιστορικών εκείνων ηττών, που είναι η δόξα και η δύναμη του διεθνούς σοσιαλισμού. Και γι’ αυτό μέσ’ απ’ αυτήν την “ήττα” θα βλαστήσει η μελλοντική νίκη. “Τάξη επικρατεί στο Βερολίνο!”. Ηλίθιοι δήμιοι! Η “τάξη” σας είναι χτισμένη πάνω στην άμμο. Η επανάσταση αύριο “θα υψώσει τη βροντερή φωνή της ως τους ουρανούς”. Τρομαγμένοι θ’ ακούσετε το νικητήριό της σάλπισμα: – Ημουν, είμαι και θα είμαι» ².

Βία και Νομιμότητα (και ένα σχόλιο)

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση είναι οι εξελίξεις των ημερών και συγκεκριμένα η στάση της καθεστωτικής αριστεράς (η οποία έλαμψε δια της απουσίας της στις χθεσινές μαζικές  διαδηλώσεις αλληλεγγύης στους συλληφθέντες) απέναντι στα γεγονότα αναφορικά με τη Villa Amalias, επιβεβαιώνοντας την υποταγή της στην αστική νομιμότητα.

Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ, μέσα (και) από τη συνέντευξη Τσίπρα, συνέχισε τη σταθερή πορεία προς το δρόμο της αστικής διαχείρισης ξεκαθαρίζοντας πως είναι κόμμα νοικοκυραίων. Την ίδια μέρα όμως, είχαμε και την αντιπαράθεση στη βουλή ανάμεσα στον Βορίδη και στον κύριο "θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα" Παπαδημούλη. Απέναντι στο περίσσειο θράσος του πρώην ηγέτη της ΕΠΕΝ λοιπόν, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ενώ σωστά θύμισε το ένδοξο παρελθόν του τσεκουροφόρου, δεν παρέλειψε να συμπληρώσει πως "η μεγάλη δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς έχει ξεκαθαρίσει ότι αγωνίζεται με ειρηνικούς δημοκρατικούς αγώνες", τονίζοντας πως το κόμμα του δεν υπερασπίζεται πρακτικές βίας και ανομίας. Αυτά για τον ΣΥΡΙΖΑ των διαπιστευτηρίων στο κεφάλαιο ώστε να τον επιλέξει για διαχειριστή της αστικής εξουσίας (αν και "για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή" ακόμα), όταν πριν 4 χρόνια ήταν αγκαζέ με τους "κουκουλοφόρους" του Δεκέμβρη.

Το μέλλον ανήκει στην προλεταριακή επανάσταση

Από τον Παραναγνώστη

   Πολύς ντόρος γίνεται τελευταία για εκλογικές μανούβρες. Ο Π. Παπακωνσταντίνου έφτασε να προτείνει το απραγματοποίητο: Να ρίξουν την κυβέρνηση οι βουλευτές των κομμάτων της κοινοβουλευτικής αριστεράς (θου Κύριε...) στηριζόμενοι σε ένα κύμα διαδηλώσεων. (Μέχρι εκεί να πάει η μάζα και μη παρέκει). Θα μπορούσε κανείς από καθαρά «κοινοβουλευτικό ρεαλισμό» να συνοψίσει τις προτάσεις με το, όπως θα έλεγε η γιαγιά μου, «ναι, πήγαινε να δεις αν έρχομαι!». Αλλά δεν με απασχολεί διόλου αυτό. Στο κάτω κάτω κοινοβούλιο είναι, όλα γίνονται. Αυτό που με διαολίζει είναι ο διάχυτος κοινοβουλευτικός κρετινισμός των σχεδίων για κοινοβουλευτικές μανούβρες με την εργατική τάξη σε ρόλο μαϊντανού το πολύ, αν δεν είναι περιττή. Αν η αστική τάξη θέλει τους εργάτες σε ρόλο σιωπηλού θεατή του κοινοβουλευτικού τσίρκου, πόσο αριστερά βρίσκεται σύμπασα η κοινοβουλευτική αριστερά που θέλει τους εργάτες σε ρόλο θεατή μεν, που χειροκροτεί όμως αποκλειστικά τους «αριστερούς» πρωταγωνιστές;

 

Δημοσιεύω λοιπόν εδώ δύο μικρά άρθρα της Rosa Luxembourg γραμμένα σε άλλους καιρούς, σε διαφορετικές καταστάσεις αλλά που αν αφαιρέσει κανείς την κρούστα της τρέχουσας πολιτικής αναγκαιότητας θα διαβάσει καθαρά στον πυρήνα τους τι είναι το κοινοβούλιο και τι να κάνουν με δαύτο οι προλετάριοι.

Η Rosa Luxembourg έγραψε για το φύλλο της 17ης Δεκεμβρίου 1918 της Rote Fahne, το άρθρο «Εθνοσυνέλευση ή Κυβέρνηση των Συμβουλίων;», αυτή την αμείλικτη κριτική του κοινοβουλευτισμού, ακριβώς κάτω από το φως των γεγονότων του χειμώνα του 1918 στη Γερμανία και ενώ επίκειται (16 - 21 Δεκέμβρη1918) το Συνέδριο των Εργατικών Συμβουλίων, το δεύτερο θέμα της ημερήσιας διάταξης του οποίου δεν αφορά τίποτε λιγότερο από το ζήτημα της εξουσίας. Κάτω από την επιρροή της «πλειοψηφίας» των Σοσιαλδημοκρατών, το Συνέδριο των Εργατικών Συμβουλίων θα παραιτηθεί, υπέρ μιας μελλοντικής (Συντακτικής) Εθνοσυνέλευσης από κάθε βλέψη στην εξουσία, και θα ανοίξει ο δρόμος για την εκλογή της κλασσικής Κοινοβουλευτικής Εθνοσυνέλευσης. Αυτή η ενδοτική στάση των οργάνων που υποτίθεται ότι θα εξέφραζαν τη βούληση του μαχόμενου προλεταριάτου μπροστά στην αστική δημοκρατία, ήταν σαφώς η εγκατάλειψη της προοπτικής της προλεταριακής επανάστασης. Το άρθρο της Rosa Luxembourg είναι ακόμα πιο διδακτικό, όταν γνωρίζουμε ότι μερικές εβδομάδες αργότερα, μετά την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος, θα αγωνιστεί μαζί με άλλους Σπαρτακιστές ηγέτες ενάντια στα αντικοινοβουλευτικά ρεύματα, που, μετ' ου πολύ,κυριάρχησαν στο ΚΚΓ, ή ότι πριν από μερικά χρόνια, εγκαλούσε τον οπορτουνισμό του Jean Jaurès πως κουβαλάει νερό στο μύλο των αντιπάλων της κοινοβουλευτικής δράσης του γαλλικού κόμματος!

Μια βδομάδα μετά, στο φύλλο της 23ης Δεκεμβρίου του 1918 της Rote Fahne (δυο μέρες μετά τη λήξη του Παγγερμανικού Συνεδρίου των Εργατικών Συμβουλίων και δύο εβδομάδες πριν από την εξέγερση της 5ης Ιανουαρίου 1919) δημοσιεύει το άρθρο «Οι εκλογές για την Εθνοσυνέλευση». Πέρα από το προφανές, την επαναστατική ακατάβλητη εμπιστοσύνη στον επαναστατικό χαρακτήρα της εργατικής τάξης, σε δεύτερο πλάνο, πίσω από τον κουρνιαχτό του ιστορικού ορυμαγδού, αλλά και εξαιτίας ακριβώς αυτού του επαναστατικού ηφαιστείου που ταρακούνησε τη Γερμανία το 1918-19 ξεπροβάλλουν σαν επίγευση, καθαρές οι αντιλήψεις και οι θέσεις που αποτελούν την κομμουνιστική στάση απέναντι στο αστικό κοινοβούλιο. Κι αν η Ιστορία δεν έκανε τότε το μεγάλο βήμα, και οι «ειδοί του Ιανουαρίου» ήρθαν για τη Rosa Luxemburg, τον Karl Liebknecht, τους Γερμανούς προλετάριους και όχι για τη Γερμανική Μπουρζουαζία, τα λόγια της ακόμα εμπνέουν: «Το μέλλον ανήκει στην προλεταριακή επανάσταση· κάθε τι άλλο πρέπει να εξυπηρετεί τους σκοπούς της». Αλλά ας μιλήσει η κόκκινη Rosa. . . .

Ποιος δολοφονεί ξανά τη Ρόζα: επτά σημεία για την αριστερά που υψώνει ελληνικές σημαίες στις πλατείες

Aπο το ιστολόγιο αντιστροφή προοπτικής

Επεξεργασία ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ PRAXIS
 

1. Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 1919. Στην αποβάθρα του ποταμού Σπρέε εντοπίζονται τα πτώματα των Καρλ Λίμπκνεχτ και Ρόζας Λούξεμπουργκ. Αμφότεροι τον Αύγουστο του 1914 είχαν αρνηθεί να ψηφίσουν τον προϋπολογισμό των πολεμικών δαπανών και να στηρίζουν τα εθνικά οράματα της Γερμανίας μπροστά στον πόλεμο. Έφυγαν από το SPD και δημιούργησαν την ομάδα Σπάρτακος. Με το ξέσπασμα του πολέμου αρνήθηκαν κάθε συμμετοχή καλώντας την εργατική τάξη να μη στέψει τα όπλα της ενάντια στους λαούς αλλά προς τα αφεντικά της. Τελικά η εξέγερση του Σπάρτακου πνίγηκε στο αίμα από την κυβέρνηση των πρώην συντρόφων τους σοσιαλδημοκρατών. Ρόζα και Λιμπκνεχτ εκτελέστηκαν. Από εκείνο το πρωινό του Γενάρη ένας ποταμός αίματος χωρίζει δύο επιλογές: μεταρρύθμιση ή επανάσταση, εθνικισμός ή διεθνισμός, πόλεμος ή αδελφοσύνη.

2. Πέντε δεκαετίες νωρίτερα η κριτική του Ιταλού Ματσίνι εξαπλωνόταν ανάμεσα στην εργατική τάξη της Ιταλίας. Ο Ματσίνι, μετά τη ήττα της Παρισινής κομμούνας, ισχυριζόταν πως η Διεθνής μιλώντας για παγκόσμιο προλεταριάτο και επανάσταση σε όλη τη γη καταργεί τις εθνικές ταυτότητες. Την απάντηση στο Ματσίνι ανέλαβε ο Μπακούνιν: Αυτός που καταργεί τις ιδιαιτέρες ταυτότητες και παραδόσεις των λαών δεν είναι η διεθνής ένωση της εργατικής τάξης αλλά το Εθνικό Κράτος. Επιβάλλοντας μια δήθεν ενοποιητική δομή καταστέλλει όλες τις ιδιαίτερες ταυτότητες των πληθυσμών που εμπερικλείει. Αντίθετα η Διεθνής αναδεικνύει την κοινότητα, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που η κάθε μια διαθέτει, ως το βασικό κύτταρο αυτοκυβέρνησης στης απελευθερωμένης ανθρωπότητας.

3. Με τον παγκόσμιο καπιταλισμό να μπαίνει εδώ και χρόνια σε συνεχή και σπειροειδή κρισιακά φαινόμενα, με τους λαούς των αράβων και όχι μόνο να εξεγείρονται ο ένας μετά τον άλλον ανατρέποντας καθεστώτα, με τo ελληνικό κράτος να βρίσκεται για πάνω από ένα χρόνο σε διεθνή καπιταλιστική εποπτεία με αποτέλεσμα την πλήρη αποσταθεροποίηση του πολιτικού του συστήματος μπροστά στην βίαιη οικονομική ερημοποίηση των φτωχών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης, η αριστερά έχει δύο επιλογές: είτε θα βροντοφωνάξει πως «ο καπιταλισμός δεν μεταρρυθμίζεται αλλά ανατρέπεται» είτε θα σκύψει το κεφάλι μηρυκάζοντας νοσταλγικά εθνικές λύσεις.

4. Η επιλογή της σοσιαλδημοκρατικής εθνικής γραμμής στην παρούσα φάση είναι εκτός από ανόητη [καθώς είναι πρακτικά αδύνατη η επαναφορά του καπιταλισμού σε παλαιότερο πρότυπο παραγωγής και ανάπτυξης] και επικίνδυνη καθώς στο όνομα της εθνικής λύσης και της υποβόσκουσας εθνικιστικής υστερίας που την περιβάλλει [προδότης πρωθυπουργός - πολιτικοί, εθνικοί κίνδυνοι κυριαρχίας, τουρκικός κίνδυνος] υπάρχει ο υπαρκτός κίνδυνος γέννησης ενός αυθεντικού εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος που θα αλώσει την αριστερά μέσα σε μια νύχτα. Το ιστορικό προηγούμενο της Ιρανικής επανάσταση πρέπει να μελετηθεί διεξοδικά.

5. Και αν η επιλογή της σοσιαλδημοκρατικής – εθνικής λύσης είναι η αυτονόητη επωδός της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς και στις δύο της εκφάνσεις [ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ] αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι πως τον τελευταίο καιρό τμήματα της λεγόμενης ριζοσπαστικής, επαναστατικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς υψώνουν ελληνικές σημαίες στις πλατιές. Και δεν είναι φυσικά το πρόβλημα αυτή η καθ΄όλα αντιαισθητική και επικίνδυνη ενέργεια αδιέξοδου οπορτουνισμού που προβληματίζει αλλά η συστηματική άρθρωση από πολλές πλευρές αυτού του Μετώπου πολιτικού λόγου που προτάσσει τόσο την εθνική λύση όσο και πολιτική διέξοδο με την δημιουργία «εθνικής κυβέρνησης σωτηρίας» που θα κλείσει τα σύνορα, θα διαγράψει το χρέος, θα βάλει τα «λαμόγια» στη φυλακή, θα μας πάει στη δραχμή και βάλει την καπιταλιστική μηχανή σε τροχιά ανάπτυξης με της δικές μας δυνάμεις!

6. Είναι απορίας άξιον πως δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς που για χρόνια αρθρώνουν λόγο συνολικής ανατροπής ενός συστήματος εκμετάλλευσης που «δεν αντέχει άλλο» και πρέπει «άμεσα να ανατραπεί πριν οδηγηθούμε στον όλεθρο», σήμερα, που η κρίση φτάνει στα καθ ημάς κάνουν βήματα πίσω πριμοδοτώντας λύσης εθνικής σωτηρίας. Με συστηματική επωδό της επαναφορά του κοινωνικού κράτους και την εθνικοποίηση μέρους της παραγωγής η αριστερά της «Ρήξης και της Ανατροπής» δείχνει να επιμένει στο εντελώς ανορθολογικό όραμα του εθνικού ηγέτη-σωτήρα που θα βάλει φρένο στην «καταστροφική λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού» και θα προτάξει τα στήθη του απέναντι στου τραπεζίτες. Η αριστερά ψάχνει έναν Τσάβες ή, αν και δεν το ομολογεί, έναν Ανδρέα Παπανδρέου. Αγνοώντας πως ο ιστορικός χρόνος και οι πραγματικές οικονομικές συνθήκες το καθιστούν αδύνατο επιθυμεί τη σοσιαλδημοκρατική εκδοχή του κοινωνικού κράτους [υπάρχει ακόμα και η φασιστική και η αμερικάνικη εκδοχή του new deal] χωρίς να την απασχολεί πως αυτή η μορφή σοσιαλδημοκρατίας δεν ήρθε ιστορικά στην Ελλάδα ως ρεφορμιστική στροφή του εργατικού κινήματος αλλά ως εθνικιστική λαϊκή αυτοεκπλήρωση στο πρόσωπο του μεσσιανικού «σωτήρα» - με ολέθριες συνέπειες για την αριστερά, το εργατικό κίνημα και εν τέλει για κάθε προοπτική ανατροπής.

7. Λοιπόν για να τελειώνουμε. Όσοι φλερτάρουν με εθνικές λύσεις μπροστά στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, όσοι διατυπώνουν σχέδια εξόδου ρίχνοντας την ευθύνη στο δήθεν αδηφάγο και ανήθικο τραπεζικό – παρασιτικό κεφάλαιο νοσταλγώντας [αν και δεν το ομολογούν ρητά] ένα παλαιότερο, συγκεντρωτικό καπιταλισμό, όσοι παρατούν την εργατική τάξη τη στιγμή της πλέον βάρβαρης επίθεσης του κεφαλαίου για να ψαρέψουν στα θολά νερά του «πλήθους» της πλατείας, όσοι ψηλαφούν την πολυπόθητη «γραμμή μαζών» στο ύπουλο ύψωμα της γαλανόλευκης μιζέριας επενδύοντας στον πολιτισμό των ηλιθίων, όσοι αναδιπλώνονται μπροστά στα υπαρκτά διλήμματα της κρίσης μιλώντας για «μη ώριμες συνθήκες» και για «αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων», όσοι αρνούνται τη διεθνιστική προοπτική της απελευθέρωσης κλείνοντας το μάτι στην εθνική στρατηγική, όσοι βλέπουν τη «σωτηρία της πατρίδας» στην λύση εντός των συνόρων, στην μεσσιανική έλευση του ηγέτη σωτήρα που θα επαναθεμελιώσει το καλό κοινωνικό κράτος, όσοι με αμφίσημα τσιτάτα τύπου «λαϊκή εξουσία» στέλνουν αντιφατικά μηνύματα στο εσωτερικό και στο εσωτερικό των κομματικών στρατών τους, όσοι εν τέλει αρνούνται την μοναδική δυνατότητα εξόδου από την ανακυκλούμενη καπιταλιστική κρίση που δεν είναι άλλη από τη μαζική διεθνιστική οργάνωση και δράση του προλεταριάτου για την ανατροπή, επιλέγουν τον όλεθρο του καπιταλιστικού πολέμου, θάβουν την ελπίδα απελευθέρωσης στο χώμα της «αλλαγής», ρίχνοντας για μια ακόμα φορά το πτώμα της Ρόζας στα βρώμικά νερά του Σπρέε.