Ύστερα από
το πραξικόπημα, που έβαλε τέρμα στην Επανάσταση του 1848, η Γαλλία έπεσε
18 χρόνια κάτω από το ζυγό του καθεστώτος του Ναπολέοντα. Το καθεστώς
αυτό οδήγησε τη χώρα όχι μόνο στην οικονομική καταστροφή, αλλά και στην εθνική ταπείνωση. Το
προλεταριάτο, που εξεγέρθηκε ενάντια στο παλιό καθεστώς, επωμίστηκε δύο
καθήκοντα, ένα πανεθνικό και ένα ταξικό: Την απελευθέρωση της Γαλλίας
από τους Γερμανούς εισβολείς και τη σοσιαλιστική απελευθέρωση των
εργατών από τον καπιταλισμό. Το πιο πρωτότυπο χαρακτηριστικό γνώρισμα
της Κομμούνας βρίσκεται σ’ αυτήν ακριβώς τη συνένωση των δύο καθηκόντων.
Η αστική
τάξη είχε σχηματίσει τότε «κυβέρνηση εθνικής άμυνας» και το προλεταριάτο
βρέθηκε υποχρεωμένο να παλέψει για την πανεθνική ανεξαρτησία κάτω από
την ηγεσία της κυβέρνησης αυτής. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση αυτή
ήταν κυβέρνηση «προδοσίας του λαού», που αποστολή της θεωρούσε την πάλη
ενάντια στο προλεταριάτο του Παρισιού. Το προλεταριάτο, όμως, τυφλωμένο
από πατριωτικές αυταπάτες, δεν το καταλάβαινε
αυτό. Η πατριωτική ιδέα έχει προέλευσή της ακόμη από τη μεγάλη
επανάσταση του XVIII αιώνα. Η ιδέα αυτή είχε υποτάξει τα μυαλά των
σοσιαλιστών της Κομμούνας και ο Μπλανκί, λόγου
χάρη, αναμφισβήτητα επαναστάτης και θερμός οπαδός του σοσιαλισμού, δε
βρήκε πιο κατάλληλη ονομασία για την εφημερίδα του από την αστική
κραυγή: «Η πατρίδα σε κίνδυνο!».
