Πολλά σαραντάρια μάς έπεσαν εφέτος. Σαράντα χρόνια δημοκρατίας, σαράντα χρόνια ΠαΣοΚ, σαράντα χρόνια ΝουΔου... Από "καλά σαράντα" σε "καλά σαράντα" το πάμε και δεν ξέρω πού θα βγει όλο αυτό.
Πάντως, εκεί που γέλασα με την ψυχή μου είναι με τις εκδηλώσεις για τα σαραντάχρονα της Νέας Δημοκρατίας. Όχι, δηλαδή, πως δεν κλάψαμε από τα γέλια μ' εκείνες τις δίδυμες εκδηλώσεις για τα σαραντάχρονα του ΠαΣοΚ, όπου Γιωργάκης και Μπένυ ψάχνανε τον καλύτερο τρόπο για να βγάλουν ο ένας το μάτι τού άλλου. Όμως ετούτο το σώου των νεοδημοκρατών είναι άπαιχτο. Δείτε:
![]() |
| Συνέντευξη στον Αντώνη Καρκαγιάννη, "Καθημερινή", Κυριακή 4 Ιουλίου 1993 |
Πρώτα-πρώτα, ο αρχηγός. Στο τιμόνι ενός κόμματος που ιδρύθηκε από έναν "εθνάρχη" (ας μη το σχολιάσουμε αυτό τώρα), τον οποίο διαδέχθηκε ένας βασιλόφρων "αριστοκράτης" τής πολιτικής, τον οποίο διαδέχθηκε ένας "βαρώνος τού Μετσόβου", τον οποίο διαδέχθηκε ένας Μητσοτάκης (περιληπτικό επίθετο για: αποστάτης, εφιάλτης, βρυκόλακας, τριπλοσυσσίτιος, γκαντέμης, προδότης κλπ), τον οποίο διαδέχθηκε ένας εκοφίτης "μπουλντόζας", τον οποίο διαδέχθηκε ένας ανηψιός "μπουχέσας", βρίσκεται σήμερα ένας... τι; Έλα ντε!



















