ΕΕΚ: καταδίκη της βάρβαρης δολοφονικής επίθεσης στη σατιρική εφημερίδα Charlie Hebdo

Eργατικό Eπαναστατικό Kόμμα

Kαποδιστρίου 38

Aθήνα

Τηλ. – Fax: 2117252376, 6973940977

E-mail: eek@ath.forthnet.gr,

eek@eek.gr

ΔEΛTIO TYΠOY 8-1-2015

Το ΕΕΚ καταδικάζει απερίφραστα τη βάρβαρη δολοφονική επίθεση στη διεθνώς γνωστή σατιρική εφημερίδα Charlie Hebdo στο Παρίσι. Νοιώθουμε ιδιαίτερη συγκίνηση που ανάμεσα στους νεκρούς βρίσκονται και όλοι εκείνοι που ενεργά δείξανε την αλληλεγγύη τους στο ΕΕΚ, με αλλεπάλληλα δημοσιεύματα, τον καιρό της δίκης του γραμματέα του τροτσκιστικού κόμματος Σάββα Μιχαήλ, τον Σεπτέμβριο του 2013, μετά από την μήνυση της «Χρυσής Αυγής».

Η βαρβαρότητα των δολοφόνων μόνο την ισλαμοφοβία, τον φασισμό και την ιμπεριαλιστική-καπιταλιστική αντίδραση βοηθάει. Όπως μετά από κάθε έγκλημα του Ισραηλινού κράτους ενοχοποιούνται από δεξιούς κι «αριστερούς» όλοι οι Εβραίοι και φουντώνει ο αντισημιτισμός, έτσι και τώρα στοχοποιούνται το Ισλάμ κι όλοι οι μουσουλμάνοι, ντόπιοι και μετανάστες στην ξενοφοβική ιμπεριαλιστική Ευρώπη και στον κόσμο. Κανείς δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τον σκοταδισμό, πόσο μάλλον όταν καθοδηγεί αντιλαϊκές κι ελευθεροκτόνες πράξεις τυφλής βίας, σαν αυτή στο Παρίσι.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να υπογραμμιστούν και οι πρωταρχικές ευθύνες που έχουν οι

David Graeber – Γιατί ο κόσμος αγνοεί τους Κούρδους επαναστάτες στη Συρία;

Μετάφραση Μ.Θεοδοσιάδης

Μέσω Guardian

Το 1937, ο πατέρας μου προσφέρθηκε εθελοντικά να πολεμήσει στις Διεθνείς Ταξιαρχίες για την υπεράσπιση της Ισπανικής Δημοκρατίας. Ένα επίδοξο φασιστικό πραξικόπημα είχε διακοπεί προσωρινά από μια εξέγερση εργατών, καθοδηγούμενη από αναρχικούς και σοσιαλιστές, και σε μεγάλο τμήμα της Ισπανίας μια πραγματική κοινωνική επανάσταση ακολούθησε, έχοντας ως αποτέλεσμα ολόκληρες πόλεις να περάσουν κάτω από αμεσοδημοκρατική διαχείριση, βιομηχανίες υπό τον έλεγχο των εργαζομένων, και τη ριζοσπαστική ενδυνάμωση των γυναικών.

Οι Ισπανοί επαναστάτες ήλπιζαν να δημιουργήσουν ένα όραμα για μια ελεύθερη κοινωνία, που όλος ο κόσμος θα μπορούσε να ακολουθήσει. Αντ ‘αυτού, παγκόσμιες δυνάμεις προτίμησαν μια πολιτική «μη παρέμβασης» και διατήρησαν έναν αυστηρό αποκλεισμό στη δημοκρατία, ακόμα αφότου ο Χίτλερ και τον Μουσολίνι (που δήθεν είχαν υπέγραψει συμφωνία) άρχισαν να στέλνουν στρατεύματα με στόχο να ενισχύσουν τη φασιστική πλευρά. Το αποτέλεσμα ήταν ένας χρόνιος εμφύλιος πόλεμος, που έληξε με την καταστολή της επανάστασης και μερικές από τις πιο αιματηρές σφαγές ενός αιματηρού αιώνα.

Ποτέ στη ζωή μου δεν σκέφτηκα ότι το ίδιο πράγμα θα μπορούσε ξανά να συμβεί. Προφανώς, δεν υπάρχει ιστορικό γεγονός που συμβαίνει ποτέ πραγματικά δύο φορές. Υπάρχουν χιλιάδες διαφορές μεταξύ του τι συνέβη στην Ισπανία το 1936 και του τι συμβαίνει στη Ροζάβα, τις τρεις ευρέως Κουρδικές επαρχίες της βόρειας Συρίας, σήμερα. Αλλά μερικές από τις ομοιότητες είναι τόσο εντυπωσιακές και τόσο θλιβερές, που θεωρώ