Καμία ουδετερότητα σε αυτή τη μάχη

Του Κ. Μαραγκού

Καλά ξεκουμπίδια

Η εκλογική αναμέτρηση στις 25 Γενάρη είναι μια ευκαιρία να στείλουμε στον αγύριστο το ακροδεξιό επιτελείο των μνημονίων, της αιώνιας λιτότητας, της ανεργίας, της διάλυσης της υγείας, της παιδείας, της κοινωνικής ασφάλισης, των ναζιστικής έμπνευσης στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες και του τείχους τους αίσχους στον Έβρο, των εκατοντάδων πνιγμένων απόκληρων στον πάτο του Αιγαίου, των φυλακών ύψιστης ασφάλειας, της παλινόρθωσης του μεταεμφυλιακού και χουντικού κράτους και παρακράτους, των μαφιόζων που με τις συμμορίες επιχειρούν να ελέγξουν δήμους, άλση, λιμάνια, παραλίες, του φασιστικού υπόκοσμου που η σημερινή κυβέρνηση θέλει να εκπροσωπήσει χωρίς πια τη διαμεσολάβηση της ΧΑ.

Η ήττα της μαύρης αντίδρασης που έχει κατσικωθεί στο Μάξιμου εδώ και 5 χρόνια με διαφορετικές εκπροσωπήσεις, επιβάλλοντας κατάσταση πολιορκίας, δεν έχει ως προαπαιτούμενο την πίστη του ΣΥΡΙΖΑ στις -έτσι κι αλλιώς πετσοκομμένες- προεκλογικές του δεσμεύσεις. Με το αν θα τολμήσει να ακυρώσει το μνημόνιο, να καταγγείλει τις δανειακές συμβάσεις, να επαναφέρει το 13ο μισθό/σύνταξη ή το βασικό στα 730 ευρώ. Η κυβέρνηση πρέπει να ξεκουμπιστεί όπως και να χει.

Μέχρι πότε;

Του Κ. Μαραγκού

Τουλάχιστον 300 προσαγωγές και 50 συλλήψεις, σπασμένα κεφάλια, δακρυγόνα κατευθείαν στα πρόσωπα διαδηλωτών, δεκάδες τραυματίες κυρίως νεαρής ηλικίας, αύρες να επιτίθενται με τις μάνικες στο πλήθος, επίθεση στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης από τα ΜΑΤ και στο κατειλημμένο δημαρχείο της Μυτιλήνης, είναι ένας πρόχειρος απολογισμός από τις χθεσινές διαδηλώσεις μνήμης στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και αλληλεγγύης στον Νίκο Ρωμανό και τους άλλους απεργούς πείνας.

Διεκπεραίωση, ζέσταμα, ζύμωση ή μάχη; Γιατί απεργούμε στις 27 Νοέμβρη;

Διαδηλωτές έχουν καταλάβει την έδρα του συνδέσμου βιομηχάνων του Βελγίου και συγκρούονται με την αστυνομία, στην πρόσφατη (5/11) μαζική κινητοποίηση κατά των πολιτικών λιτότητας στις Βρυξέλλες

Του Κ. Μαραγκού

Όποιος δεν είναι μπίτι για μπίτι μπορεί να αντιληφθεί ότι το σήριαλ της «αντιστεκόμενης» κυβέρνησης στις υπερβολικές απαιτήσεις της τρόικα είναι ακόμα ένα επεισόδιο της γνωστής σαπουνόπερας που παίζεται εδώ και 4 χρόνια από τα κιτρινοκάναλα της διαπλοκής και τους λακέδες του αστικού καθεστώτος προκειμένου η δυσαρέσκεια και η κοινωνική οργή να εκτονώνεται στον αόρατο εχθρό των Βρυξελλών και του ΔΝΤ και η κυβέρνηση του Σαμαρέλου να τη βγάζει λάδι. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι οι δήθεν παράλογες απαιτήσεις των υπάλληλων της τρόικα είναι παραγγελία της ντόπιας αστικής τάξης και των πολιτικών της υπηρετών. Την ίδια ώρα που τα γελοία υποκείμενα των δελτίων των 8 μας ενημερώνουν ότι η βασική διαφωνία είναι για κάποιο ύψος κάποιου πρωτογενούς πλεονάσματος, λες και έχουν καμία σημασία τα λογιστικά τους κολπάκια, ετοιμάζονται να ψηφίσουν ακόμα ένανελεεινό προϋπολογισμό που επικυρώνει την επιβολή νέων φόρων ύψους 1,4 δισ. ευρώ την ίδια ώρα που οι «επερχόμενες» μειώσεις στα χαράτσι, και το φόρο αλληλεγγύης μένουν για τις μεθεπόμενες χρονιές. Οι δαπάνες για τομείς Παιδεία, Υγεία και Κοινωνική Ασφάλιση περικόπτονται κατά 1,5 δις και κατά 400 εκ. ευρώ οι δαπάνες του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων.

Μόλις προχθές ξεπουλήθηκαν 14 περιφερειακά αεροδρόμια με συνοπτικές διαδικασίες στην κοινοπραξία FRAPORT AG- SLENTEL Ltd του ομίλου Κοπελούζου, με εφάπαξ εξευτελιστικό τίμημα 1,234 δις ευρώ και 22,9 εκατ. ευρώ ενοίκιο. Για το επόμενο έτος προβλέπονται επιπλέον ιδιωτικοποιήσεις 2,5 δις.

ΑΟΖ: Καμιά ομοψυχία με τα αφεντικά και το κράτος

Του Κ. Μαραγκού από την Κόκκινη Ορχήστρα

Μπορεί ο ελληνικός καπιταλισμός να βρίσκεται σε δεινή θέση εδώ και 4 χρόνια χάνοντας το 1/4 του ΑΕΠ και μερικές θέσεις στην παγκόσμια ιεραρχία, δεν παύει όμως στιγμή να σκέφτεται την ολική του επαναφορά με ατμομηχανή όχι κάποια παραγωγική ανασυγκρότηση όπως φαντάζονται οι νοσταλγοί της μεταπολεμικής μπέλ επόκ, αλλά την αναβάθμιση της γεωπολιτικής του θέσης. Η εν εξέλιξη περιπέτεια της κυπριακής ΑΟΖ την οποία ως γνωστόν αμφισβητεί η Άγκυρα με το Μπαρμπαρός, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για μια ελληνική διπλωματική νίκη, την οποία και θα επιχειρήσει να εξαργυρώσει ποικιλοτρόπως όχι μόνο -και “κατ’ εντολήν του”- ο Σαμαράς και η συγκυβέρνησή του, αλλά σύσσωμος ο ελληνικός αστισμός. Και σε αυτό το χορό δίνει βροντερό παρόν σύσσωμη επίσης η αναγνωρίσιμη ελληνική αριστερά για να συμπληρωθεί το παζλ της εθνικής ομοψυχίας τουλάχιστον στα “εθνικά θέματα”. Ο συμβολισμός της εκπροσώπησης της Κύπρου στο Συμβούλιο κορυφής της ΕΕ από τον έλληνα πρωθυπουργό, αντιπροσωπεύει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το άμεσο ενδιαφέρον της Αθήνας για την “κυπριακή ΑΟΖ” σαν να είναι τμήμα της ευρύτερης ελληνικής. Αλήθεια, η Κύπρος δεν διαθέτει αντιπρόεδρο για να την εκπροσωπεί όταν η πίεση βαράει 18 τον πρωθυπουργό της; Προφανώς μια μπανανία μπορεί να δίνει εργολαβία τις κρατικές της υποθέσεις σε ένα άλλο κράτος χωρίς να αναρωτιέται κανείς αν αυτό παραβιάζει στοιχειωδώς την ανεξαρτησία της. Βεβαίως εμάς ουδόλως μας απασχολεί ποιος θα εκπροσωπεί την “ενιαία, ανεξάρτητη μαρτυρικήν” Κύπρο, αλλά τουλάχιστον όσοι αριστεροί και πατριώτες μας έχουν τρυπήσει τα αυτιά εδώ και 40 χρόνια με αυτό το παραμύθι θα μπορούσαν να πουν κάτι έστω για να κρατήσουν τα προσχήματα. Μάταια όμως. Απέναντι στο “τούρκικο επεκτατισμό” και το “νεοθωμανισμό” άπαντες έλληνες πατριώτες βγάζουν το σκασμό.

Δύο λόγια για την κυπριακή ΑΟΖ

Ένας χρόνος μετά: Το κράτος έκτακτης ανάγκης είναι εδώ, η αριστερά αλλού

 ·

Ως γνωστόν οι εκδηλώσεις μνήμης για τον ένα χρόνο από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα κατέληξαν σε ένα πογκρόμ των δυνάμεων καταστολής όχι μόνο στην κεντρική διαδήλωση στο Κερατσίνι, αλλά σχεδόν σε όλες τις διαδηλώσεις που έγιναν πανελλαδικά. Αν πιστεύει κανείς ότι η συμπεριφορά αυτή της αστυνομίας έχει κάποια σχέση με τις άκυρες και εκτός τόπου και χρόνου επιθέσεις στο ΚΕΠ Κερατσινίου, σε ένα κρεοπωλείο, σε ένα ανταλλακτήριο χρυσού, την κάμερα μιας τράπεζας και τέλος τις 3 πέτρες που έπεσαν στο τοπικό Δημαρχείο, πλανώνται πλάνην οικτράν. Δύο μέρες πριν το Κερατσίνι σε μια απολύτως ειρηνική πορεία στους δρόμους του Βύρωνα, οι συμμορίες της Δέλτα άδειασαν όλες τις κρότου λάμψης που διέθεταν πάνω στους διαδηλωτές την ώρα που τελείωνε η εκδήλωση πέριξ της Λαμπηδόνας, αφού πρώτα με τσαμπουκά επιχείρησαν να υποβάλλουν τον κόσμο σε έλεγχο στοιχείων.

Μεταξύ δύο εθνικισμών;

Διαβάζοντας κανείς ορισμένα δημοσιεύματα, υποτίθεται από αριστερή ή αναρχική σκοπιά, με αφορμή τη συνεχιζόμενη σφαγή στη Γάζα, αναρωτιέται όχι μόνο για το αν πραγματικά αξίζει να στέκεται στο πλευρό του παλαιστινιακού αγώνα, αλλά ακόμα και για το ποιοι είναι τελικά τα θύματα και οι θύτες αυτής της διαμάχης. Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, γιατί από μια απλή σύγχυση προσανατολισμού μέχρι να μπερδεύει κανείς τα στρατόπεδα των καταπιεστών με των καταπιεσμένων φαίνεται ότι η απόσταση είναι πολύ μικρή.

Μεταξύ δύο εθνικισμών;

Γάζα, Ντονέτσκ, Μπόινγκ, Λαμπεντούζα: Η Υποκρισία Ξεχειλίζει

Τα τελευταία 24ωρα ζούμε μια εξωφρενική και ενορχηστρωμένη εκστρατεία γκεμπελισμού, υποκρισίας και ελεεινού θράσους από τα media της δυτικής αυτοκρατορίας και των παρατρεχάμενών της.  Η πτώση του Μπόινγκ των μαλαισιανών αερογραμμών στην ανατολική Ουκρανία και σε εδάφη που ελέγχουν οι εξεγερμένοι αυτονομιστές, χρησιμοποιείται από τα φερέφωνα του δυτικού ιμπεριαλισμού για να κλιμακώσουν την  αντιρωσική τους υστερία και ταυτόχρονα να δικαιολογήσουν την σφαγή που ετοιμάζει ο ολιγάρχης πρόεδρος, του ακροδεξιού καθεστώτος του Κιέβου, Ποροσένκο, στο προπύργιο της εξέγερσης το Ντονέτσκ.  Χωρίς κανένα στοιχείο τα γελοία αυτά υποκείμενα έχουν ήδη βγάλει το πόρισμά τους. «Οι αυτονομιστές κατέρριψαν με πύραυλο “μπουκ“ το Μπόινγκ». Κάθε άλλη πιθανότητα έχει αποκλειστεί. Να το έριξαν ας πούμε πύραυλοι του ουκρανικού στρατού αποκλείεται. Δεν έχουν  συμφέρον λένε. Λες και έχουν κανένα συμφέρον να ρίχνουν πολιτικά αεροπλάνα οι αντάρτες του Ντονμπάς.

Με αφορμή τη Ν. Φιλαδέλφεια: Κρατικοδίαιτος, μαφιόζικος καπιταλισμός

Μπορεί οι εγκάθετοι του Μελισσανίδη να μην πήραν τον Δήμο Ν. Φιλαδέλφειας όπως έγινε στον Πειραιά με την παράταξη του Μαρινάκη ή στο Βόλο με τον Μπέο, αλλά όπως φαίνεται υπάρχουν πολλοί τρόποι για να επιβάλει κανείς τη θέλησή του, ειδικά όταν πρόκειται για μαφίες που ξέρουν καλά τα κατατόπια. Σε αντίθεση φυσικά με όσα ισχυρίζεται η κυβέρνηση Σαμαρά και τα παπαγαλάκια της, το πάρτι σε βάρος της δημόσιας περιουσίας συνεχίζεται ακάθεκτο με τα κοράκια να νομοθετούν (βλέπε Νέο Ρυθμιστικό Αττικής) προκειμένου η λεηλασία να συνοδεύεται και με το γράμμα του νόμου. Να μην μας λένε και μαφιόζους. Κατά τα άλλα, τα γελοία αυτά υποκείμενα, περικόπτουν τα πάντα, απολύουν χιλιάδες δημ. υπαλλήλους, κλείνουν δημόσιους οργανισμούς, δήθεν για να μειωθεί το έλλειμμα του προϋπολογισμού και την ίδια στιγμή χαρίζουν το Ελληνικό στο Λάτση, αφού πρώτα χάρισαν δεκάδες δις ευρω στην σαπιοτράπεζά του, τον ΟΠΑΠ που απέφερε τεράστια έσοδα στο δημόσιο στον φίλο του πρωθυπουργού Μελισανίδη και τώρα ετοιμάζονται να του χαρίσουν όχι μόνο ένα γήπεδο στη Ν. Φιλαδέλφεια αλλά σχεδόν ολόκληρη την περιοχή, που θα αποκτήσει έναν νέο δερβέναγα.

Οι εκλογές τελείωσαν και για ακόμα μια φορά έδειξαν ότι οι μεγάλες ανατροπές δεν γίνονται στα παραβάν αλλά στους δρόμους

Για την κατάσταση μετά τις εκλογές

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών δεν αφήνουν καμία αμφιβολία. Η συγκυβέρνηση Σαμαρά Βενιζέλου υπέστη μια ξεκάθαρη ήττα. Με 830 χιλ ψήφους λιγότερους (από 2,6 εκ στο 1,75 εκ) τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης θα εξέλεγαν μόλις 90 βουλευτές αν οι κάλπες είχαν στηθεί για εθνικές εκλογές. Τρεις στους 10 που τους είχαν ψηφίσει πριν από δύο χρόνια, τους έχουν πλέον εγκαταλείψει. Η φλυαρία για την ανασύνθεση της κεντροαριστεράς ή της χουντοδεξιάς δεν μπορεί να αλλάξει το ξεκάθαρο αυτό αποτέλεσμα. Τα παπαγαλάκια της συγκυβέρνησης και οι τσιρίδες των συστημικών ΜΜΕ, ας φλυαρούν όσο θέλουν, η κυβέρνησή τους από αυτή την Κυριακή με όρους αστικής δημοκρατίας είναι μια κυβέρνηση μειοψηφίας. Ο δε τρίτος εταίρος τους, το θλιβερό απόκομμα της ΔΗΜΑΡ που παριστάνει τη φωνή της λογικής. εκμηδενίστηκε σε τέτοιο βαθμό που τα στελέχη του που ξημεροβραδιάζονται εδώ και χρόνια στα τηλεοπτικά πάνελ έχουν πέσει σε ανείπωτο πένθος και τώρα ζητάνε το κεφάλι του δημοφιλέστατου κατά τα άλλα αρχηγού τους. Τους ευχόμαστε καλό κατευόδιο.

Μια πρώτη εκτίμηση για τα αποτελέσματα των δημοτικών-περιφερειακών εκλογών

Οι “ανεξάρτητοι” του Πασοκ έχουν χρεωθεί στη γραμμή Ελιά, ποτάμια και τζήμεροι. Ο Καρυπίδης 

στην Δ.Μακεδονία, και Τζιτζικώστας στην Κ.Μακεδονία στους ΑΝΕΛ, ΕΠΑΛ, μαζί με λοιπή λαϊκή 

δεξιά κοκ

Ο άνεμος της αλλαγής που περίμενε η αριστερά του ώριμου φρούτου δεν ήλθε, παρά τα πρώτα exit poll που έδιναν μια τέτοια εντύπωση.

Ουκρανία: Άλλη μια μαύρη σελίδα της αστικής αντεπανάστασης

Οι πολιτικές δυνάμεις της εξέγερσης

 Δεν θα περιττολογήσουμε περισσότερο από ότι χρειάζεται για τα γεγονότα, που είναι ήδη γνωστά από άλλα δημοσιεύματα. Θα υπενθυμίσουμε μόνο ότι οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια της νύχτας της 21ης Νοεμβρίου 2013, όταν ξαφνικές ταραχές ξέσπασαν στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας, Κίεβο, αφότου η Ουκρανική κυβέρνηση έβαλε τέλος στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι αυτό δεν θα μπορούσε να είναι η αιτία για την εκδήλωση καμιάς λαϊκής δυσαρέσκειας. Είναι όμως αιτία πολέμου για το τμήμα εκείνο τη άρχουσας τάξης που θεωρεί ζήτημα ζωής ή θανάτου το σπάσιμο της συμμαχίας με τη Μόσχα, λαμβάνοντας υπόψη ότι είναι και ο μοναδικός τρόπος για να πάρει την ηγεμονία του αστικού στρατοπέδου στην Ουκρανία.

Την κινητοποίηση οργάνωσε ένα μπλοκ δυνάμεων που εκτείνεται από:

Τέτοια “λάθη” κάνουν μόνο κρετίνοι ή προδότες

Δεν ξέρουμε αν ο Τσίπρας συναντήθηκε με τον Καραμανλή ή με τον Ψυχάρη ή και με τους δυό μαζί, αλλά με αυτά που συμβαίνουν στο κόμμα του δεν έχουμε και κανένα λόγο να μην το πιστέψουμε. Και γιατί δηλαδή να μην συναντήθηκε; Εδώ πριν κάτι μήνες τον είδαμε στο ίδρυμα Καραμανλή να πλέκει το εγκώμιο του εθνάρχη (6/3/13), αφήνοντας άφωνο το πανελλήνιο. Τον είδαμε επίσης να περιφέρεται στα εκδοτικά συγκροτήματα και μάλιστα την περίοδο που αυτά έσπαγαν το ένα ρεκόρ απολύσεων πίσω από το άλλο. Χαιρετούρες με τον γνωστό κομιστή Θέμο Αναστασιάδη στις 18 Απρίλη 2013, επίσκεψη στον Πήγασο του Μπομπολα μια βδομάδα νωρίτερα. Καπου εκεί στην Καθημερινή και τον Σκαι. Ο πρόεδρος χωρίς αμφιβολία θέλει να τα έχει καλά με τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης και με τους κάθε είδους γκεμπελίσκους. Το αν αυτό το κάνει κρυφά ή φανερά λίγη σημασία έχει. Και γιατί, θα πει κανείς; Που είναι το κακό; Μήπως αυτό επηρεάζει το πολιτικό μας σχέδιο; Μάλιστα. Το “πολιτικό σχέδιο”. Το προτζεκτ. Νεολογισμοί της ευρωαριστεράς, δανεισμένοι από την επιχειρηματική ορολογία. Και ποιό είναι λοιπόν αυτό το φοβερό πρότζεκτ που έχετε; Μήπως οι δηλώσεις του οικονομικού μέντορα Δραγασάκη περί “διασφάλισης της δημοσιονομικής σταθερότητας και αξιόχρεου του ελληνικού κράτους”. Ή του Μηλιού ότι το “χρέος πρέπει να γίνει βιώσιμο και να βγούμε στις αγορές”; Μήπως κρύβεται κάποιο βαθυστόχαστο πολιτικό πρότζκετ πίσω από αυτές τις γελοιότητες; Μήπως νομίζουν οι οικονομολόγοι του Σύριζα ότι τρώμε κουτόχορτο; Ότι δεν καταλαβαίνουμε τι λένε;

Επαναπροωθήσεις μεταναστών, Ε.Ε, Τουρκία, Κύπρος και ΣΥΡΙΖΑ

Στις 16/12 “η Τουρκία και η Ευρωπαϊκή Ένωση υπέγραψαν συμφωνία επαναπροώθησης των λαθρομεταναστών που εισέρχονται στην Ευρώπη μέσω του τουρκικού εδάφους, η οποία «οδηγεί» στην άρση, το 2017, της υποχρέωσης για βίζα που έχουν επιβάλει οι Βρυξέλλες στους Τούρκους υπηκόους… σε αντάλλαγμα η Ε.Ε. θα διευκολύνει την έκδοση βίζας για τους Τούρκους καθώς η Τουρκία να παραμένει η μόνη υποψήφια προς ένταξη χώρα, οι πολίτες της οποίας χρειάζονται βίζα για να ταξιδέψουν στις χώρες-μέλη της Ε.Ε.”. Η είδηση πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων και των ηλεκτρονικών τους εκδόσεων, μιλώντας όλες ανεξαιρέτως για “λαθρομετανάστες”, όπως και στο συγκεκριμένο απόσπασμα που αναδημοσιεύουμε από την προοδευτική Ελευθεροτυπία.

Για την επίθεση στο Ν. Ηράκλειο

Αναφορικά με την εκτέλεση των δυο φασιστών στο Ν. Ηράκλειο, έχουν ακουστεί ένα πλήθος σεναρίων για τους δράστες, τα κίνητρα και τους στόχους τους. Εν αναμονή μιας ανάληψης ευθύνης, δεν μπορεί να αποκλειστεί κανένα από τα σενάρια που ακούγονται, όσο εξωφρενικά κι αν φαίνονται εκ των προτέρων. Ωστόσο τα σενάρια αυτά κάθε αυτά μικρή σημασία έχουν, μπροστά στα υπονοούμενα που αφήνουν να αιωρούνται, πίσω από τα οποία το μεγαλύτερο τμήμα της αριστεράς αποκαλύπτει τις βαθύτερες φιλοσοφικές του ανησυχίες. Πριν όμως, ας κάνουμε ένα αναγκαίο σχόλιο για το ίδιο το γεγονός, για την απαίτηση καταδίκης και μια μεθοδολογική παρατήρηση.

Με το ίδιο νόμισμα

Το δεδομένο είναι πως δύο νέο-ι-φασίστες σκοτώθηκαν και ένας τραυματίστηκε βαριά. Τη στιγμή που δέχτηκαν το χτύπημα βρίσκονταν «σε υπηρεσία», καθώς φρουρούσαν τα τοπικά γραφεία του ναζιστικού κόμματος, (ή της εγκληματικής οργάνωσης, όπως αρέσει σε κάποιους να βαφτίζουν την ΧΑ). Χωρίς να υπερβάλει κανείς μπορεί να θεωρήσει ότι«έπεσαν στο καθήκον», ένα καθήκον που οι ίδιοι έθεσαν στον εαυτό τους. Υπενθυμίζουμε εδώ ότι το συγκεκριμένο κόμμα του οποίου τα γραφεία φρουρούσαν, βρίσκεται υπόλογο για σωρεία βίαιων και δολοφονικών επιθέσεων κατά ανθρώπινων στόχων, στις οποίες οι δράστες συμμετείχαν ύστερα από προτροπή και υπό τον σχεδιασμό του κόμματος, γεγονός το οποίο βρίσκεται άλλωστε σε πλήρη αρμονία με τις διακηρύχτηκές του αρχές. Επομένως τα θύματα είχαν πλήρη γνώση όλων αυτών και το νεαρό της ηλικίας τους (ενήλικες πάντως και επομένως κηδεμόνες του εαυτού τους) δεν δικαιολογεί οποιαδήποτε άγνοια κινδύνου, για ενδεχόμενες συνέπειες ανάλογες αυτών που η ΧΑ επιφύλασσε στα θύματά της. Βεβαίως τα μέλη της ΧΑ που δέχτηκαν την ένοπλη επίθεση σίγουρα δεν περίμεναν μια τέτοια απότομη κλιμάκωση της βίας εναντίον τους. Όμως το ίδιο ισχύει και με τα εκατοντάδες θύματα ξυλοδαρμών από τα τάγματα εφόδου της ΧΑ τα οποία υπέστησαν την φασιστική αγριότητα και πολλά κατέληξαν, χωρίς να φυλάνε κανένα γραφείο, και χωρίς να βρίσκονται σε καμία ειδική αποστολή, ούτε καν να συμμετέχουν σε μια οργανωμένη συλλογικότητα. Μπορεί κανείς να αντιτάξει ένα σωρό επιχειρήματα για την αγριότητα της επίθεσης, για το αδιανόητο της συλλογικής ευθύνης κλπ. Γι’ αυτό όμως μπορεί να μιλάει οποιοσδήποτε, αλλά όχι οι φασίστες. Αυτοί επέλεξαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο αυτό το δρόμο, είναι οι μαέστροι της συλλογικής ευθύνης και είναι οι τελευταίοι που έχουν το δικαίωμα να παριστάνουν τα θύματα. Πληρώθηκαν με το ίδιο νόμισμα και αυτό δεν αλλάζει οποιοσδήποτε και να το έκανε.

Ό,τι περισσεύει πρέπει να εξοντωθεί [νο. 2]

Συνέχεια από εδώ

Του Κ. Μαραγκού

Έχουν περάσει ήδη 40 μέρες από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και η χώρα επανέρχεται στους κανονικούς της ρυθμούς, αφού πρώτα κοντέψαμε να πάθουμε μια μίνι κρίση ταυτότητας με τον “καταιγισμό” αποκαλύψεων γύρω από τη ΧΑ και τον αντιφασισμό του Σαμαρά και του Δένδια. Και ω εκ θαύματος ο καθεστωτικός αντιφασισμός μας τελείωσε εν μια νυκτί και τη θέση του πήραν απανωτά ρεπορτάζ για τους ρομά που αρπάζουν παιδιά και επιδίδονται σε εμπόριο βρεφών, αφού ενδιάμεσα βιάζουν τα μικρότερα παιδιά των καταυλισμών, για τη βιομηχανία επιδομάτων που έχουν στήσει βουλιάζοντας προφανώς τα δημόσια ταμεία ενώ με τις ανεξέλεγκτες και δωρεάν γέννες τους, κουβαλώντας και τους ρομά όλων των βαλκανίων, έχουν ρίξει έξω ολόκληρο το ΕΣΥ, για τους “λαθρομετανάστες” που επελαύνουν εκ νέου στην Ευρώπη (βλέπε Λαμπεντούζα) και στην Ελλάδα (βλέπε αντίσκηνα στον λιμένα Μυτιλήνης) είναι τόσοι όσοι και οι άνεργοι, για τις νέες επιχειρήσεις κατά του λαθρεμπορίου, παρουσία υφυπουργού, που βρίσκει άσυλο στην ΑΣΟΕΕ, για την ανασύσταση της “τρομοκρατίας” με το εντυπωσιακό κτύπημα που ετοιμάζουν οι “αδίστακτοι” Μαζιώτης και Παλαιοκώστας. Ταυτόχρονα δειλά-δειλά τα ρεπορτάζ και οι έρευνες (του Τέλογλου) ανακαλύπτουν ότι στο Πέραμα το Συνδικάτο μετάλλου πράγματι δρούσε ως μια άλλη μαφία (παράλληλα με αυτή του Λαγού) επιβάλλοντας τα μεροκάματα της συλλογικής σύμβασης στους κακόμοιρους εργοδότες, ασκώντας ταυτόχρονα βία σε όσους δεν ακολουθούσαν τις προτροπές του συνδικάτου, ενώ αγανακτισμένοι νοικοκυραίοι που οι τράπεζες τους κατάσχουν τις λιγοστές οικονομίες τους για χρέη προς το δημόσιο σκέπτονται πλέον να ψηφίσουν ΧΑ παρά τις δημοκρατικές τους καταβολές (βλέπε Ευαγγελάτο). Και όλα αυτά με τον Φαήλο να δηλώνει ότι φυλάει τις  σφαίρες του για τους πραγματικούς εχθρούς (το αριστερό άκρο), για να κατατάξει λίγο αργότερα εξ αφορμής της 28ης τον Μεταξά στην κεντροδεξιά.

Αν αυτά αφορούν την ιδεολογική διαχείριση της κρίσης από τη μεριά της κυβέρνησης και του κράτους, η πραγματικότητα είναι αναλόγως αφόρητη και ασφυκτική. Η ανεργία βρίσκεται επίσημα κάτι λίγες χιλιάδες πριν το 1,5 εκ., ενώ η πλειοψηφία όσων κάπου απασχολούνται ακόμα και οι μικροαστοί αυτοαπασχολούμενοι δουλεύουν χωρίς να είναι ασφαλισμένοι. Αυτό σημαίνει ότι εκατομμύρια πλέον άνθρωποι δεν έχουν πλέον καμία πρόσβαση στη δημόσια υγεία, ενώ με τα εισιτήρια των 25 ευρώ, την αύξηση της συμμετοχής στα φάρμακα και τα κλεισίματα νοσοκομείων και των πολυϊατρίων του ΕΟΠΠΥ (πρώην ΙΚΑ) από τον Άδωνη δεν θα έχουν ούτε οι ασφαλισμένοι.

Nacht der langen Messer, αλά ελληνικά

Είναι γεγονός ότι η παραπομπή με βάση τον αντιτρομοκρατικό της στενής ηγεσίας της ΧΑ, μαζί με μικρό τμήμα του επιχειρησιακού της τομέα που δρα κυρίως στη Β’ Πειραιά, ήταν κάτι που πολλοί λίγοι περίμεναν ακόμα και μετά το φόνο του Παύλου Φύσσα πριν από 12 μέρες. Το γεγονός αυτό καθ’ αυτό αποτελεί ένα βαρύτατο πλήγμα στη ΧΑ, που με την ηγεσία της στη φυλακή και κυρίως με το διασυρμό της, χωρίς οικονομική υποστήριξη (κρατική και ιδιωτική), και με σακατεμένα τα τάγματα εφόδου, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να συγκρατήσει τις δυνάμεις της: Τόσο τις επιχειρησιακές όσο και την ευρύτερη εκλογική της επιρροή. Είναι προφανές ότι το ανθρώπινο κατακάθι που εναπόθεσε τα ιδιοτελή του συμφέροντα στην άνοδο της ΧΑ, τώρα πρέπει να σκεφτεί δυο και τρεις φορές αν θα συνεχίσει να περιφέρεται εδώ και κει διατυμπανίζοντας με κάθε τρόπο τις κανιβαλικές του συμπεριφορές και τα ρατσιστικά του βοθρολύματα. Πολλοί μετανάστες, αλλά και ντόπιοι που δεν πληρούν τις προδιαγραφές των νεοναζίδων, τώρα θα μπορούν να κυκλοφορούν με μια μεγαλύτερη άνεση στους δρόμους και τις πλατείες έχοντας να αντιμετωπίσουν προς το παρόν την κρατική καταστολή και όχι τους μαχαιροβγάλτες της ΧΑ. Οι τελευταίοι πρέπει να απασχοληθούν με την εξαφάνιση των στοιχείων που τους δένουν με την “οργάνωση”, την αποκαθήλωση των ελληνικών σημαιών από τα μπαλκόνια τους, και την αλλαγή κόμης και ενδυμασίας προκειμένου να μην βρεθούν σε δύσκολη θέση ιδιαίτερα τώρα που οι ενδοεπικοινωνίες τους μπορούν να θεωρηθούν και ποινικά κολάσιμες. Το γενικό αυτό κλίμα δίνει τη δυνατότητα στοαντιφασιστικό κίνημα να κερδίσει έδαφος στις γειτονιές που οι φασίστες είχαν ήδη επιβάλει το δικό τους απαρτχάιντ, αποκαθιστώντας την ελεύθερη κυκλοφορία ανθρώπων και διακίνηση των ιδεών που οι φασίστες με την τρομοκρατία τους είχαν βάλει στο γύψο.

Η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών

Καθηγητές: Απεργία σύγκρουσης ή απεργία ζύμωσης;

Τη Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου οι καθηγητές ξεκινάνε τις 5θήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, αντιδρώντας στις 2500 χιλιάδες υπό διαθεσιμότητα συναδέλφων τους από την τεχνική εκπαίδευση, στην βίαιη κατάργηση ειδικοτήτων από τα ΕΠΑΛ, στις υποχρεωτικές μετακινήσεις ή μετατάξεις, στο νέο λύκειο που μετατρέπεται σε εξεταστικό κέντρο από την A’ Λυκείου. Να υπενθυμίσουμε εδώ σε όλους όσους φρόντισαν το Μάιο να κρεμάσουν την απεργία στις εξετάσεις με τις ανοησίες τους για “όρους και προϋποθέσεις”, ότι αμέσως μετά το δωράκι που έκαναν στο Σαμαρά, έκλεισε η ΕΡΤ και ετέθησαν σε διαθεσιμότητα 2500 καθηγητές, 2000 σχολικοί φύλακες, 4500 μετατάσσονται σχεδόν υποχρεωτικά στην Α’θμια, ενώ αναμένεται χιλιάδες ακόμα εκπαιδευτικοί να μετακινηθούν χωρίς επιλογή τους σε περιοχές μακριά από τον μόνιμο τόπο κατοικίας τους. Επίσης στο ίδιο διάστημα η κυβέρνηση, έχοντας αποθρασυνθεί εντελώς, ψηφίζει το νέο λύκειο μετατρέποντας το σε εξεταστικό κέντρο από την Α’ λυκείου, ενώ στην τεχνική εκπαίδευση καταργεί ειδικότητες κλείνει τις ΕΠΑΣ και στη θέση τους υποτίθεται θα δημιουργήσει σχολές κατάρτισης που θα παρέχουν ακόμα χαμηλότερης ποιότητας δεξιότητες ίσα που να δίνουν βεβαιώσεις ανειδίκευτου εργάτη σε όσους τις τελειώνουν. Αυτά λοιπόν ας τα σκεφτούν καλά οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ που ψήφισαν την αναστολή εκείνης της απεργίας και ας λουστούν τα αποτελέσματα της “ευφυούς” απόφασης που έλαβαν “να δώσουν τη μάχη από καλύτερες θέσεις”. Το συμπέρασμα που βγήκε από τις κουτοπονηριές του ΣΥΡΙΖΑ και των μισών Παρεμβάσεων είναι ένα: Χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δίνεται.

Το ΚΚΕ πιστό στην ακριβώς αντίθετη στρατηγική συνεχίζει να πιστεύει ότι ο αγώνας είναι έτσι κι αλλιώς χαμένος γι’ αυτό και δεν έχει νόημα να δοθεί. Επομένως καλύτερα να περιμένουμε “να έλθουν τα χειρότερα” μήπως και βάλουμε μυαλό. Αυτή περίπου είναι η φιλοσοφία του ΚΚΕ, το οποίο αυτοπαρουσιαζόταν ως δικαιωμένο τον Μάιο όταν εξαρχής ισχυριζόταν ότι η απεργία δεν θα τραβήξει. Το “συνεπές” λοιπόν ΠΑΜΕ στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ πρότεινε ξανά 48ωρη απεργία με τα ίδια επιχειρήματα, ότι δεν υπάρχει ακόμα ένα πλατύ μέτωπο, ότι πρέπει να μπουν και άλλοι κλάδοι, ότι αν δεν ανατραπεί ολόκληρη η πολιτική των μνημονίων τότε δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσει ένας κλαδικός αγώνας, ότι για να πάμε σε μια πολυήμερη απεργία πρέπει να πειστούν οι πάντες, κοκ. Το συμπέρασμα από το σκεπτικό του ΠΑΜΕ είναι να μην κάνουμε τίποτα, απλά να ρίξουμε μαζί με την ΑΔΕΔΥ μια 48ωρη τουφεκιά στον αέρα και να αποδεχθούμε τη μοίρα μας.

Μόνο που τώρα υπάρχουν 2500 εκπαιδευτικοί σε διαθεσιμότητα και μέσα στο καλοκαίρι νομοθετήθηκε και ο τρόπος που από δω και στο εξής θα γίνονται οι απολύσεις και οι υποχρεωτικές μετατάξεις ή μεταθέσεις. Αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει ανεκτό. Καθένας αντιλαμβάνεται ότι κάθε μέρα που πέρναγε από την επιστροφή στα σχολεία χωρίς αντίδραση, ισοδυναμεί με αποδοχή της νέας πραγματικότητας ως τετελεσμένης. Αν οι καθηγητές αποδεχθούν τη μοίρα που τους επιφυλάσσει η κυβέρνηση τότε όχι μόνο δεν θα ανασυγκροτηθεί το κίνημα σε μια “ευνοϊκότερη” μελλοντική στιγμή, αλλά θα έχει υπογράψει ληξιαρχική πράξη θανάτου. Αν δεν αντιδράσει συλλογικά τώρα ο κόσμος της εκπαίδευσης, την επόμενη μέρα θα αρχίσει ένας απίστευτος εμφύλιος πόλεμος όλων εναντίον όλων: Οι ειδικότητες αναμεταξύ τους, οι διορισμένοι με ΑΣΕΠ εναντίον των διορισμένων με επετηρίδα, αυτοί που έχουν “επιπλέον προσόντα”, βαθμούς πτυχία, μεταπτυχιακά με αυτούς που δεν έχουν κοκ. Αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι ο κανιβαλισμός και όχι η συνειδητοποίηση “από τα χειρότερα που έρχονται”.

Χιλή 1973: Το οριστικό τέλος του “ειρηνικού δρόμου για τον σοσιαλισμό”

Στις 11 Σεπτέμβρη κλείνουν 40 χρόνια από την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας του Πινοσέτ που ανέτρεψε τον Αλιέντε και την κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας στέλνοντας στον τάφο τουλάχιστον 8000 αριστερούς αγωνιστές, ενώ δεκάδες άλλους χιλιάδες στις φυλακές, τις εξορίες και τα βασανιστήρια. Με αυτό τον τρόπο η αστική τάξη της Χιλής με τη σύμφωνη γνώμη των αμερικάνων και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών αποκεφάλισε τον ανθό του προλεταριάτου θάβοντας μαζί τους και την επαπειλούμενη σοσιαλιστική επανάσταση στη Χιλή. Η σφαγή της Χιλής αποτελεί μια ακόμα εκκρεμότητα όχι μόνο για το ντόπιο κίνημα αλλά και για το παγκόσμιο προλεταριάτο, μια σφαγή που η οφειλή της δεν έχει ακόμα πληρωθεί. Ταυτόχρονα όμως, η Χιλή αποτελεί και μια τρανή απόδειξη για το πού οδηγούν τα νανουρίσματα και οι αυταπάτες του ειρηνικού και ατελείωτου “δημοκρατικού” δρόμου προς το σοσιαλισμό που υποσχόταν τότε η κυβέρνηση του Αλιέντε μαζί με το χιλιανό ΚΚ και σήμερα συνεχίζει να υπόσχεται η αριστερά που θα τους “ταράξει όλους στη νομιμότητα”. Όπως είναι γνωστό, οι καπιταλιστές της Χιλής δεν συμμερίστηκαν καθόλου τους σοσιαλίζοντες πειραματισμούς ούτε φυσικά τις ειρηνόφιλες διαθέσεις της αριστεράς εκείνης της εποχής. Προτίμησαν τον κλασσικό και σίγουρο δρόμο για την υπεράσπιση της ιδιοκτησίας και της εξουσίας τους: την ένοπλη αντεπανάσταση, βυθίζοντας τη Χιλή σε μια μαύρη 16χρονη αντίδραση, χωρίς να χαριστούν ούτε καν στον πρόεδρο Αλιέντε που έκανε τα πάντα για να μην θίξει τα θεμελιώδη τους συμφέροντα. Έστω και 40 χρόνια μετά, όσοι σκέφτονται να περπατήσουν στα ίδια χνάρια ας λάβουν σοβαρά υπόψη τους το αναπόφευκτο τέλος αυτής της διαδρομής.

Ενάντια στη λήθη, αναδημοσιεύουμε μια σύντομη ιστορική αναφορά στα γεγονότα εκείνης της εποχής από τον Κ. Μαραγκό που δημοσιεύτηκε στην Εργατική Εξουσία τον Οκτώβρη του 2004.

Η Χιλή μετά τον πόλεμο

Ό,τι “περισσεύει” πρέπει να εξοντωθεί

Τι κοινό μπορεί να έχει η εκκένωση των τριών καταλήψεων στην Πάτρα ξημερώματα 5ης Αυγούστου με τις χιλιάδες απολύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη αυτές τις μέρες στο δημόσιο, το κλείσιμο δεκάδων νοσοκομείων και εκατοντάδων σχολείων μαζί και τομέων της τεχνικής εκπαίδευσης και όλα αυτά με την εξέγερση (Αμυγδαλέζα 10-11/8) στα στρατόπεδα εγκλεισμού χιλιάδων μεταναστών και με τις επιχειρήσεις καταστροφής καταυλισμών τσιγγάνων σε περιοχές της Πελοποννήσου;


Ό,τι “περισσεύει” πρέπει να εξοντωθεί


Μια προφανής απάντηση θα ήταν ότι το κράτος έκτακτης ανάγκης εμπεδώνει την παρουσία του σπάζοντας κάθε τόσο το προηγούμενο ρεκόρ καταστολής και αυταρχισμού, την ίδια στιγμή που η κατεδάφιση του κοινωνικού δημόσιου τομέα συνοδεύεται από την απόλυτη κυριαρχία του κατασταλτικού του τομέα. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Οι συντονισμένες αυτές πράξεις αποτελούν μέρος μιας συνολικότερης στρατηγικής επίλυσης της κρίσης. Η καταστροφή του πλεονάζοντος κεφαλαίου (και τέτοιο είναι εκείνο που δεν παράγει τα προσδοκώμενα ποσοστά κέρδους τέτοια που να μπορούν να το αναπαράγουν) συνοδεύεται από μια εκτεταμένη καταστροφή της εργασίας και συνάμα των θεσμών (κράτος πρόνοιας ή κοινωνικό κράτος) αναπαραγωγής τους. Στην εποχή της κρίσης και μιας παρατεταμένης ύφεσης ότι “περισσεύει” πρέπει να εξοντωθεί. Ότι περισσεύει βεβαίως για τις ανάγκες του κεφαλαίου προκειμένου μέσω της απορρύθμισης της προηγούμενης ισορροπίας (μεταπολεμικό κοινωνικό συμβόλαιο) το σύστημα να καταστεί εκ νέου λειτουργικό και το κεφάλαιο κερδοφόρο. Αυτό που ζούμε είναι μια εκτεταμένη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και των θεσμών (εκπαίδευση, πρόνοια κλπ) της μεταπολεμικής δυτικής δημοκρατίας που συνόδευσαν μια ορισμένη ταξική ισορροπία. Ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί σε αυτό το επίπεδο με έναν ανεξέλεγκτο πόλεμο, το κεφάλαιο επιχειρεί να πετύχει μέσα από μια ελεγχόμενη καταστροφή. Ότι ακριβώς συμβαίνει με τη διαχείριση των κρατικών χρεών και της χρεοκοπίας των τραπεζών. Οριζόντια κουρέματα ούτως ώστε να θιχτούν όλοι από λίγο ή και περισσότερο, αποφεύγοντας έτσι ένα ανεξέλεγκτο ντόμινο που να οδηγήσει στην απώλεια του ελέγχου της εξουσίας. Η αστική τάξη μέσα από το κράτος της πρέπει να αποδείξει και στην εποχή της κρίσης ότι μπορεί να εγγυηθεί το status quo και την διατήρηση της υπάρχουσας κοινωνικής πυραμίδας. Ο μικροαστός που στήριξε στα χρόνια της ευμάρειας τα μεγάλα αφεντικά του, τώρα οφείλει να πολεμήσει στο πλευρό τους, χάνοντας ακόμα και την περιουσία του, με όφελος στην “επανεκκίνηση της οικονομίας” να βρεθεί όχι στον πάτο της κοινωνίας, αλλά τουλάχιστον εκεί που ήταν πριν το 2009. Βεβαίως κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί με σιγουριά την επιτυχία αυτής της στρατηγικής και την αποκατάσταση της ισορροπίας του συστήματος, ούτε για τις ενδεχόμενες παρενέργειές της (φασιστική εναλλακτική) από νέες κοινωνικοπολιτικές συμμαχίες που επιδιώκει η άρχουσα τάξη προκειμένου να ανασυνθέσει το μπλοκ εξουσίας της με δυνάμεις που ενώ δρουν συμπληρωματικά στην επιβολή του νόμου και της τάξης ταυτόχρονα όμως μπορούν να πάρουν και τις δικές τους πρωτοβουλίες.

Μήπως πουλάτε κουτόχορτο για την ΕΡΤ;

Παρά τις απειλές τους ότι θα άρουν την υποστήριξή τους στην κυβέρνηση αν δεν παρθεί πίσω η υπουργική απόφαση που έκλεισε την ΕΡΤ, τα δύο δεκανίκια του Σαμαρά προσπαθούν τώρα να πείσουν το πανελλήνιο ότι λίγο πολύ έβαλαν στη θέση του τον πρωθυπουργό. Πρόκειται για παραμύθια της χαλιμάς και απόδειξη ότι οι δύο καραγκιόζηδες της ΔΗΜΑΡ και του ΠΑΣΟΚ στηρίζουν απόλυτα τις κεντρικές επιλογές της κυβέρνησης, μαζί και αυτή που αφορά την ΕΡΤ. Στην πραγματικότητα οι δήθεν διαφωνίες τους αποτελούν μέρος του σχεδίου διαχείρισης της κρίσης που προέκυψε όχι από την απόφαση για τον ξαφθνικό θάντα το της ΕΡΤ, αλλά από το πρωτοφανές κύμα μαζικής αντίδρασης σε αυτή την απόφαση.

Ύστερα από το σίριαλ που συνόδευσε την περιβόητη συνάντηση των τριών κυβερνητικών εταίρων στο Μαξίμου, το θέατρο συνεχίστηκε με τους Κουβέλη και Βενιζέλο αντί να μας λένε πως ακριβώς απαίτησαν (λέμε τώρα) από τον Σαμαρά να επαναφέρει την ΕΡΤ στο πρότερο καθεστώς, επιδόθηκαν σε μια εντελώς γελοία προσπάθεια ερμηνείας της απόφασης του ΣτΕ που δήθεν δικαιώνει τις αρχικές τους αιτιάσεις. Λες και μαζεύτηκαν στο Μαξίμου για να μάθουν τι αποφάσισε το ΣτΕ και όχι για να δώσουν το δήθεν τελεσίγραφο στο Σαμαρά.

Στο μπουρδούκλωμα περί της ερμηνείας της απόφασης του ΣτΕ,