Α. ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΒΑΡΚΙΖΑΣ
«14 Οκτωβρίου 1944… Εδώ έχουμε να κάνουμε με δυνάμεις αλόγιστες. Στον αέρα υπάρχει Ρώσικη Επανάσταση, μα και Γαλλική Επανάσταση και Κομμούνα του Παρισιού και απελευθερωτικός εθνικός πόλεμος και ποιος ξέρει τι άλλα θολά στοιχεία που δεν τα ξεχωρίζουμε ακόμα. Ο λαός βρήκε μια λέξη και την πιπιλίζει ολοένα, Λαοκρατία…. Το περιεχόμενο της Λαοκρατίας ωστόσο κανείς δεν μπορεί, μα ούτε και σκοτίζεται να το εξηγήσει… Ο λαός να ανέβει, ο λαός να γίνει αφέντης, να πάψουν οι κακοί να διοικούν το λαό, αυτό είναι το λαϊκό αίτημα. Μα συνάμα ο λαός βρίσκει και το ΚΚΕ, που το εγκολπώνεται και το αγαπά, όχι για την κοσμοθεωρία του, που δεν την καταλαβαίνει, ούτε για το πρόγραμμά του, που είναι σήμερα ελαστικό κι αμφίβολο σαν τα προγράμματα των αστικών κομμάτων, μα γιατί νοιώθει το ΚΚΕ δικό του, το βλέπει πάντα κοντά του, το ακούει να μιλά τη γλώσσα του, αισθάνεται μαζί του βαθιά ψυχική συγγένεια. Του παραδίδεται λοιπόν με εμπιστοσύνη τυφλή, έτσι που του ξεσκεπάζεται ξαφνικά, σε τούτην την απότομη στροφή της ιστορίας μια πρωτεύουσα κόκκινη…»
