Να γίνουμε επικίνδυνοι - Κείμενο του Δημήτρη Αργυρού με αφορμή την συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Το τελευταίο διάστημα διάφορα ερωτήματα ταλανίζουν το δυναμικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αυτού του τόσο ελπιδοφόρου εγχειρήματος  της «άλλης» αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής αριστεράς;; Σε ποια φάση βρίσκεται αυτή την στιγμή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Γιατί δεν έχει καταφέρει να έχει μια μαζική εκλογική απεύθυνση, που θα την οδηγούσε σε κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση, παρόλο που κινηματικά οι δυνάμεις της πρωταγωνιστούν στα κινήματα και έχει μια παρουσία στην τοπική αυτοδιοίκηση;; Γιατί  απέτυχε η μετωπική συμπόρευση; 

ταξικό δίκαιο: με το ίδιο νόμισμα

Του Δημήτρη Αργυρού

Η απόφαση για τους δουλεμπόρους φεουδαρχοκαπιτάλες της Μανωλάδας δεν επιβεβαιώνει τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο, από το αλίμονο αν είσαι στο πάτο των κολασμένων. Αλίμονο αν είσαι μετανάστης, σε μια χώρα που όχι μόνο οι μεγαλοκαπιταλιστές αλλά και οι μικρομεσαίοι νοικοκυραίοι, για χρόνια κέρδιζαν από την υπεραξία των μεταναστών. Πακιστανοί και Ινδοί στα χωράφια και στα κοτοπουλάδικα,  Αλβανοί  στις οικοδομές, Βουλγάρες στο σπίτι να κουράρουν τον παππού και την γιαγιά και Ρωσίδες στα μπαρ για να ξεκουράζουν τους Έλληνες.

Μήπως βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο «βρώμικο 89» ;;;

Του Δημήτρη Αργυρού

Το «βρώμικο 89» δεν ήταν μια τυχαία επιλογή του ελληνικού σταλινισμού σε όλες τις εκδοχές του. Δεν ήταν ένα λάθος, ήταν ένα ιστορικό έγκλημα, αντίστοιχο ή και μεγαλύτερο της Βάρκιζας. Ήταν η απόπειρα του να μπει στα μεγάλα σαλόνια της αστικής πολιτικής, να καθίσει και να συμφάει με τα πιο εγκληματικά στοιχεία του καπιταλιστικού κόσμου, σε μια εποχή που ο καπιταλιστικός άνεμος φύσαγε σε ανατολή και δύση. Σε μια εποχή που ο Ρέιγκαν,  η Θάτσερ και ο νεοφιλελευθερισμός φάνταζαν ή και ήταν σε μεγάλο βαθμό η νικηφόρος μεγάλη αφήγηση.

ποια αριστερά λοιπόν;;;

Του Δημήτρη Αργυρού

Διάβασα με προσοχή και πολλές φορές  το κείμενο του αγαπητού συντρόφου Ευτύχη Μπιτσάκη με τίτλο:«Το ερώτημα είναι ποια Αριστερά;» και κάθε φορά που το διάβαζα όλο και με έπειθε λιγότερο. Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που εκφράζει αυτή την άποψη ο αγαπητός σύντροφος και δεν θα είναι και τελευταία που την εκφράζει. Μπορώ να διαφωνώ, μπορούμε να διαφωνούμε με ό,τι γράφει και ό,τι λέει, μα η ποιότητα του συντρόφου σε καμιά περίπτωση  δεν αμφισβητείται.  

όπως την «Βαστίλη» αλλιώς «Πινοσέτ»

Του Δημήτρη Αργυρού

Το ότι μας αντιμετωπίζουν ως «κακοπληρωμένες πόρνες» δεν χρειάζεται οι σκιτσογράφοι να μας το πουν. Κάθε στιγμή κατανοούμε πως μας κυβερνά μια πολιτική και οικονομική μαφία που συμπεριφέρονται ως  κανονικοί  νταβάδες.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: η απάντηση βρίσκεται στην αλλαγή παραδείγματος

Του Δημήτρη Αργυρού

Θα επιχειρήσω μια εκ νέου ανάγνωση των τελευταίων τοπικών εκλογών, καθώς και των  ευρωεκλογών, καθώς και της «αποτυχίας» της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Καταρχήν δεν μπορούμε, πάρα να πούμε, πως οι εκλογές μπορεί να μην  αλλάζουν ριζικά τα πράγματα, αλλά αποτελούν μια δημοκρατική  κατάκτηση των λαϊκών- κοινωνικών αγώνων, μια κατάκτηση της ταξικής πάλη. Μια πραγματική πολιτική σφυγμομέτρηση των κοινωνικών και πολιτικών τάσεων/δυνατοτήτων, των αντιφατικών και αντιθετικών  κινήσεων. Μπορούμε να γενικεύσουμε την δημοκρατική αρχή σε όλα τα  επίπεδα της κοινωνίας και όχι να την καταργήσουμε.

ΠΑΜΕ Κιμ

Κάθε φορά που ασχολούμαι με τις εκλογές στα εργατικά σωματεία, τόσο πιο πολύ έρχομαι αντιμέτωπος με έναν άνευ ορίων αστικό εκφυλισμό του εργατικού κινήματος, σε τέτοιο βαθμό,  που οι εκλογές για το κοινοβούλιο φαντάζουν πρότυπο δημοκρατίας.

Στις εκλογές για το κοινοβούλιο είναι σπάνιο φαινόμενο οι διπλοψηφίες, έκτος και μιλάμε για τις εκλογές που ψήφισαν ακόμη και τα δέντρα και έβγαλαν τον Καραμανλή το 1961 ή τις εκλογές της Χούντας. Σε   αντίθεση βέβαια με τις εκλογές για τα εργατικά σωματεία, που όλο και πιο συχνά τελευταία,  μεταφερόμενοι εργαζόμενοι ψηφίζουν σε όποιο σωματείο τους οδηγήσουν οι συνδικαλιστικογραφειοκράτες και οι εργατοπατέρες.

Η λευτεριά είναι έργο των ίδιων των εργαζόμενων αλλιώς δεν θα υπάρξει

Ξηρός: Κάποιοι βλέπουν παιχνίδια του κράτους, της κυβέρνησης ή και των κρατικών και παρακρατικών φραξιών, τώρα που ως ώριμο φρούτο η αριστερά θα πάρει την κυβέρνηση, για την εξουσία δεν μιλάμε, αυτή θα παραμείνει στα χέρια των τραπεζιτών, των καπιταλιστών, αυτών των ελαχίστων που έχουν περιουσία  όσο 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι.

Αυτοί θα  φοβηθούν και φοβούνται προβοκάτσιες που θα ενισχύσουν την κατασταλτική ικανότητα του κράτους και της κυβέρνησης. Και δεν θα χουν άδικο σε ένα βαθμό, οι εποχές είναι περίεργες και η εικόνα των ανταρτών πόλης  τύπου 17Ν μετά την σύλληψη τους, όχι και η καλύτερη….

ΠΑΜΕ-ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ τα βρήκαν στο Εργατικό κέντρο Ιωαννίνων

Του Δημήτρη Αργυρού

Ας μπούμε κατευθείαν στο ψητό. Ύστερα από ένα κρεσέντο εκλογομαγειρεμάτων και εκλογοαπατών στα σωματεία των Ιωαννίνων, όπου οι ίδιοι και οι ίδιοι και όχι μόνο εργαζόμενοι ψηφίζουν σε όλα τα σωματεία  και ύστερα  από την διαγραφή των συνταξιούχων, ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και ΠΑΜΕ μοίρασαν τα οφίτσια τους στο ΔΣ του ΕΚΙ. Ήταν η τελευταία πράξη ενός δράματος για την κατασκευή συσχετισμών στα όργανα του Εργατικού κέντρου Ιωαννίνων, με τους εργαζόμενους απόντες από τις διαδικασίες και τα γεγονότα.

Και μετά από αυτό, το ΠΑΜΕ θα συνεχίζει να κατηγορεί το ΕΚΙ, την ΠΑΣΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ξεπούλημα των αγώνων, συνεχίζοντας να κάνει ξεχωριστές συγκεντρώσεις, μακριά από το ΕΚΙ, στο οποίο έχει πάρει σημαντικά πόστα. Μια κατάσταση για γέλια και για κλάματα, κυρίως για κλάματα.   

Costanzo Preve: από τον μεταμαρξιστικό αριστερό στοχασμό στην Λεπέν

Να που η απουσία συνολικής οπτικής των πραγμάτων, η μερική και όχι καθολική γνώση μπορεί να σε οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα. 

Στο argiros.net αποχαιρέτησα τον  άκρως αιρετικό μεταμαρξιστή  αλλά κομμουνιστή Κ. Πρέβε.

 Μου διέφευγε όμως η προσχώρησή του στο  εθνικιστικό αντιαμερικάνικο στρατόπεδο που τον οδήγησε να υποστηρίξει την Λεπέν. 

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ '08: Η ερώτηση και η απάντηση μιας εξέγερσης

Του Δημήτρη Αργυρού



Πέντε χρόνια μετά το «Δεκέμβρη '08» ξαναεπιστρέφουμε στο ερώτημα ερώτηση ή απάντηση. Η συνήθης απάντηση είναι πως ήταν ερώτηση που δεν απαντήθηκε, έτσι ο καθένας δίνει την απάντηση που τον βολεύει. Και σε αυτό δεν ξέφυγε ούτε η αφεντιά μου, σε μια σειρά από άρθρα και παρεμβάσεις κατά το παρελθόν, όσο και αν ήθελα να το αποφύγω.  Συνεχίζω παρ’ όλα αυτά να πιστεύω πως ο «Δεκέμβρης '08» ήταν η απάντηση και όχι η ερώτηση. Ήταν η απάντηση ενός εξεγερσιακού συμβάντος, όπως ορίζει το συμβάν ο Μπαντιού. Δηλαδή μια απότομη ανάδυση και εκ νέου αναδημιουργία πραγμάτων και πιο πολύ καταστάσεων, εξεγερσιακών καταστάσεων, που δεν υπήρχαν πριν. Είναι η απάντηση της εξεγερσιακής και δυνάμει επαναστατικής ασυνέχειας του ιστορικού χρόνου, το σπάσιμο της καπιταλιστικής βιοεξουσιαστικής κανονικότητας. Είναι  μορφοποιημένη έκφραση της διαλεκτικής της αρνητικότητας…

Είναι ή ήταν;; Ήταν, είναι και θα είναι η αναγκαία απάντηση του πλήθους των εξεγερμένων απέναντι στις πολιτικές και τον πολιτισμό που του «γαμεί», τους διαλύει την ζωή και τους μετατρέπει σε υποχείρια και δούλους, πότε των εμπορευμάτων, πότε των τραπεζών και των διακοποδανείων, πότε της ανάπτυξης, και τώρα του χρέους, της ανέχειας, της ανεργίας, της εργοδοτικής τρομοκρατίας, των φασιστών, του κράτους της  έκτακτης ανάγκης…, μα πάντα είτε στην μια, είτε στην άλλη μορφή, της μισθωτής σκλαβιάς, και της κεφαλαιακής σχέσης, μιας σχέσης που θα πρέπει να καταστραφεί.

3ο Συνέδριο ΝΑΡ - Διάλογος: Για την επαναστατική σχέση κινήματος/μετώπου/κομμάτων

Του Δημήτρη Αργυρού

Την επανάσταση δεν την κάνει ένα κίνημα, ένα μέτωπο, πολύ λιγότερο δεν την κάνει ένα κόμμα ή μια επαναστατική οργάνωση, όσο αναγκαία και ικανή συνθήκη είναι η  ύπαρξη ενός επαναστατικού κόμματος/ οργάνωσης, μετώπου και κινήματος στην αυτονομία τους και στην διαλεκτική και για αυτό το λόγο αντιφατική ενότητα τους. Η επανάσταση πραγματοποιείται όταν οι αντικειμενικές και οι επαναστατικές  συνθήκες πρόσκαιρα  συναντηθούν και μιλήσουν με την γλώσσα του μέλλοντος, με την γλώσσα των νέων αντιφατικών και αντιθετικών δυνατοτήτων που σήμερα είναι τεράστιες. Δηλαδή όταν συναντιούνται με τον άλλο κόσμο που κτίζεται μέσα στο παλαιό.   

Όχι μόνο όταν το πράγμα δεν πάει άλλο, όχι μόνο όταν οι «από πάνω» δεν έχουν να προτείνουν κάτι θετικό, μα και οι «από κάτω» και οι πολιτικές δυνάμεις έχουν να προτείνουν κάτι άλλο, έχουν ένα συγκεκριμένο συνολικό οραματικό σχέδιο.

Οκτωβριανή Επανάσταση: η «νικηφόρα» επανάσταση που συνεχίζει να αλλάζει τον κόσμο, αν και η ίδια στο τέλος «έχασε»

Αρχές Νοέμβρη, και σε φιλικά μπλοκ και εφημερίδες της Αριστεράς διαβάζω αφιερώματα για την μεγάλη, για την πολύ μεγάλη, Οκτωβριανή Επανάσταση.  Για την επανάσταση που άνοιξε τον 20^ου αιώνα,  απαντώντας με σωστό τρόπο στα ζητήματα της ιμπεριαλιστικής- καπιταλιστικής επιβολής και επέκτασης και έκλεισε, με τον τρόπο που έκλεισε, διότι δεν κατάφερε να απαντήσει στα ερωτήματα που έβαζε το νέο στάδιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Με αποτέλεσμα να μεταμορφωθεί σε υπερασπιστή της προηγούμενης φάσης της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Μια απέλπιδα απόπειρα η σοβιετική άρχουσα τάξη να κρατήσει τα ηνία της εξουσίας και τα προνομία της και ταυτόχρονα να ενταχθεί στο παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας, μετατρεπόμενη σε κλασική αστική τάξη.  Μόνο που η ίδια δεν ήταν μια κλασική αστική τάξη, ούτε σε αυτό  το νέο στάδιο θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια κλασικού τύπου αστική τάξη. Έτσι η Ρώσικη κοινωνία έζησε μια καταστροφική δεκαετία 1990-2000, μέχρι ο κρατικός καπιταλιστικός μηχανισμός και η μυστικές υπηρεσίες ακολουθήσουν το παράδειγμα της Κινέζικης κομματοκρατίας και ελέγξουν το παιχνίδι της μετάβασης στο παγκοσμιοποιημένο ολοκληρωτικό καπιταλισμό.

τα αρσενικά που χτυπάνε και ο απελευθερωμένος άνθρωπος

Του Δημήτρη Αργυρού

Ναι είμαστε και πολύ αρσενικά, χαστουκίζουμε γυναίκες που κρατιούνται σε αστυνομικά τμήματα και ΑμεΑ στο δρόμο, όπως ο «φίλος» μου ο Καμπέρης την αφεντιά μου και την Άλεξ, λίγα χρονάκια πριν.  Είμαστε πολύ μάτσο άνδρες στήνουμε δολοφονικές ενέδρες, 30 εναντίον ενός.  Και φυσικά αποφεύγουμε σαν ο διάολος το λιβάνι, την ανοικτή σύγκρουση, την σύγκρουση ίσιος προς ίσιο.  Είπαμε είμαστε άνδρες με βαριά εργαλεία στα αχαμνά, γαμούμε και δέρνουμε και σε όποιον αρέσει, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε, και μόκο γιατί  μπορεί να είναι η σειρά σου.  

Δεν ξέρω αν το αριστοκρατικό μοντέλο του ήρωα- πολεμιστή της κλασικής αρχαιότητας  είχε τέτοιες μη-ανδρικές συμπεριφορές, σίγουρα διαβάζοντας για τους ιππότες τροβαδούρους του μεσαίωνα, άλλη εικόνα μου έδιναν. Σίγουρα πιο εξευγενισμένη, μες στην συνολικότερη βαρβαρότητα του μεσαίωνα ή και πάλι δεν ήταν τόσο χάλια τα πράγματα.  Μπορεί όμως η ελληνική αρχαιότητα, η κλασική αρχαιότητα  να τα είχε. Άνδρες και οι αρχαίοι Έλληνες, ιδιαίτερα οι σπαρτιάτες.  Αυτοί δεν έστηναν ενέδρες στους είλωτες για να τους κρατήσουν υποταγμένους;; Ναι πολύ αριστοκράτες δεν λέω, ολιγάρχες της κακιάς, της πολύ κακιάς ώρας, παρά αριστοκράτες.

Αίγυπτος: αραβικής άνοιξης συνέχεια

Του Δημήτρη Αργυρού

Τα εκατομμύρια των Αιγυπτίων διαδηλωτών, το ετερόκλητο πολύμορφο πλήθος των εξαιρετικά μορφωμένων νεαρής ηλικίας  προλετάριων και άνεργων/ πρεκαταρίων , αυτό που ανέτρεψε την μεταμπααθική δικτατορία του Μουμπάρακ, απονομιμοποίησε την εκλεγμένη κυβέρνηση των σουνιτών  ισλαμιστών του Μόρσι. Το συγκεκριμένο προλεταριακό πληθυντικό υποκείμενο είναι που έδωσε  δίνει τον τόνο και τον ρυθμό στις εξεγερσιακές διαδικασίες  της «αραβικής άνοιξης». Είναι η νέα πολυμορφική εργατική τάξη που δεν συγκροτείται ως τέτοια, δηλαδή ως ένα συνειδητό εργατικό υποκείμενο,  αποτέλεσμα της παρακμής της εργατικής ταυτότητας, μα σαν μια τάξη της άρνησης ενός κόσμου/ ενός συστήματος/ σε βαθιά παρακμή.    

Δεν την ανέτρεψε όμως και σε αυτό πρέπει νομίζω να είμαστε καθαροί. Διαμόρφωσε τις συνθήκες με την νέα εξεγερσιακή του πνοή, μα δεν την γκρέμισε.  Την ανατροπή της εκλεγμένης κυβέρνησης των ισλαμιστών  ανέλαβε ο στρατός με αναίμακτο  πραξικόπημα. Και σε αυτό νομίζω πρέπει να είμαστε και πάλι καθαροί.  Ο στρατός της Αιγύπτου που με την «επανάσταση» του Νάσερ έχει αναλάβει ρόλο εκφραστή της γενικής βούλησης  και υπερασπιστή των συμφερόντων της αστικής, καπιταλιστικής τάξης και νομιμότητας.

Τίποτε το περίεργο για τις πρώην αποικίες,  όπου η απουσία της αστικής τάξης κατά την διάρκεια των αντιαποικιακών αγώνων / επαναστάσεων, έφερε στο προσκήνιο μικροαστικά στρώματα διανοούμενων καθώς και τον στρατό, όπου «από τα πάνω» και μέσα από κρατικό τομέα, «κατασκεύασαν» την αστική τάξη.

η λούμπεν βια βλέπει(;;;) εξουσία

 

Του Δημήτρη Αργυρού

Είναι να τρελαίνεσαι!! Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν  να δικαιώνουν τις  αντιδημοκρατικές και φασίζουσες επιλογές του Σαμαρά να κλείσει την ΕΡΤ. Ναι θα μου πείτε πως σε μεγάλο βαθμό είναι κατασκευασμένες, αλλά δείχνουν ένα κλίμα.

Άλλωστε αν υπήρχαν δημοσκοπήσεις που να ευνοούσαν το ΣΥΡΙΖΑ τα ελάχιστα φιλικά, τηλεοπτικά και δικτυακά, ΜΜΕ θα την έβγαζαν στην επικαιρότητα. Και δεν θα περίμεναν το καλό λόγο των Αμερικάνων για τον Τσίπρα, για να υποδηλώσουν πως μπορεί και να είναι εναλλακτική -εντός του συστήματος- λύση!

Με την ΕΡΤ πιθανόν να συνέβη ότι και με τα χαστούκια του Κασιδιάρη: Όσο απροκάλυπτη και βάρβαρη είναι η συστημική βία, τόσο  τα εξαθλιωμένα και καταπιεσμένα στρώματα της κοινωνίας θα προσκολλούνται στους πιο ισχυρούς πυλώνες.

σχόλιο για την επίθεση «αναρχο»μηδενιστών σε αγωνιστές του κινήματος

 

Του Δημήτρη Αργυρού 

Έγραφα σε προηγούμενο σημείωμα με τίτλο "Κάποια μικρά σχόλια για την σχέση αναρχίας - κομμουνισμού στο μαζικό κίνημα": Σίγουρα ανάμεσα στους αναρχικούς κύκλους υπάρχουν αντιλήψεις ενός σύγχρονου επαναστατικού μηδενισμού που βάζουν ως εχθρό τους την ίδια την κοινωνία. Ή αντιλήψεις μιας αυτόνομης λογικής που δεν αναλύουν την διαλεκτική σχέση της τάσης υποταγής και της τάσης χειραφέτησης, το είδαμε και στην ΕΡΤ αυτό. Αλλά εξίσου υπάρχουν αριστερές και κομμουνιστικές αντιλήψεις που μέσα από μια σεχταριστική και φοβική οπτική πράττουν το  ίδιο. Είμαστε ενάντια σε αυτές τις λογικές και πολιτικά τις καταπολεμάμε. Ή τις θεωρούμε εχθρικές στο βαθμό που αυτές βίαια επιτίθενται εναντίον μας ή εναντίον άλλων αριστερών οργανώσεων ή ακόμη και εναντίον άλλων αναρχικών ή αντιεξουσιαστικών  κινήσεων. Φυσικά απέναντι στο κράτος είναι ιερό καθήκον μας να δείξουμε την επαναστατική μας αλληλεγγύη.

από τα στημένα ραντεβού στο κέντρο αγώνα

Του Δημήτρη Αργυρού

Το παιχνίδι των συνεχιζόμενων συσκέψεων των τριών τροικανών εκπροσώπων της  νεοφασίζουσας κυβέρνησης φωνάζει από μακριά πλέον πως είναι σικέ και όλα γίνονται για λόγους επικοινωνιακούς.  Για να ξαναζεστάνουν την «ερωτική τους σχέση», με  μπρουτάλ επιβήτορα το Σαμαρά και να καταπιούμε το κλείσιμο της ΕΡΤ, αυτό το μαύρο που παραμένει μαύρο για να οδηγηθούμε στο γκρίζο, μιας δημόσιας (χα, χα) ραδιοτηλεόρασης με τρίμηνες και δίμηνες συμβάσεις.

Όσο για το μαύρο αυτό θα επεκταθεί ακόμη πιο πολύ και αλλού. Στα σχολεία, στα κδαπ, στα κεδδύ, στα νοσοκομεία… Από μια κυβέρνηση που είναι αποφασισμένη να τα παίξει όλα για όλα, υπηρετώντας τα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα που σε βαθιά κρίση  θα πιουν το αίμα μας με καλαμάκι για να επιβιώσουν.

Αλληλεγγύη από τους ΑμεΑ στους εργαζόμενους της ΕΡΤ

Καταρχήν πρέπει να πούμε πως η ΕΣΑμεΑ , η  εθνική συνομοσπονδία ατόμων με αναπηρία ήταν από τις πρώτους μαζικούς φορείς που έκφρασαν   την κάθετη διαφωνία της με το κλείσιμο της ΕΡΤ! Το λουκέτο στην κρατική Ραδιοτηλεόραση αποτελεί ΕΓΚΛΗΜΑ κατά της Ενημέρωσης! Για αυτό το λόγο στάθηκε στο πλευρό του αγώνα που δίνουν οι εργαζόμενοι.

Αναγνωρίζοντας το γεγονός πως η ΕΡΤ  ήταν πάντα κοντά στο αναπηρικό κίνημα, πάντα κοντά στους ανάπηρους και τις ανάγκες τους, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τις ψηφιακές πλατφόρμες που έδιναν την δυνατότητα στους ΑμεΑ να παρακολουθήσουν τις εκπομπές τους. Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των ιδιωτικών καναλιών που βλέπουν τους ΑμεΑ μόνο μέσα από μια φιλανθρωπική διάθεση και στάση. Και για μας αυτό είναι απαράδεκτο. Το ζήτημα των ΑμεΑ, το ζήτημα των αναγκών τους είναι ζήτημα δικαιωμάτων, είναι ζήτημα δημοκρατίας και ελεύθερης έκφρασης.

Η ΕΡΤ δεν πρέπει και δεν θα κλείσει,

Διάλογος ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Αναζητώντας την επαναστατική εμβάθυνση

 

 Του Δημήτρη Αργυρού

Με αφορμή την απεργία των καθηγητών και τις θέσεις για την Β΄ Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ 

Το σύστημα ασθενεί βαρέως, μα θα μας πεθάνει για σωθεί και σε αυτό να μην έχουμε καμιά διαχειριστική, εθνοκεντρική ή ευρωκεντρική αυταπάτη.  Η κρίση που ζούμε ξεκίνησε από την παραγωγή, από το κλείσιμο ενός κύκλου καπιταλιστικής ανάπτυξης, απόρροια της πτώσης του ποσοστού κέρδους.

Μια κρίση   που δεν απαντήθηκε με την νέα τεχνολογία, την εξαγωγή κεφαλαίων σε χώρες εργατικής δουλοπαροικίας και τις περιπλανήσεις του στο χρηματιστηριακό «διάστημα», επιστρέφει δια του χρέους  στην παραγωγή.

Μια κρίση που απαντιέται με την  ολοκληρωτική επίθεση στην εργασία και στην εργατική τάξη, την καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων και στο τέλος το πόλεμο. Και δεν μιλάω τον πόλεμο δια των αντιπροσώπων, όπως τώρα στην Συρία, αλλά με ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο. Σε αυτό το σημείο  οι θέσεις για την συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν μεγάλο έλλειμμα.