Tο βασικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι αυτό της διεθνούς ανταγωνιστικότητας

Επιστροφή σε Υποτιμημένη Δραχμή, Πληθωρισμός Κόστους και Διεθνής Ανταγωνιστικότητα: Μία Μελέτη Εισροών-Εκροών

Θεόδωρος Μαριόλης

Αν. Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Αποστόλης Κάτσινος

Τελειόφοιτος του ΠΜΣ Οικονομικής Επιστήμης, Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Εκδοχή του παρόντος παρουσιάστηκε σε συνάντηση του «Study Group on Sraffian Economics», τον Ιούνιο του 2011: Ευχαριστούμε τους Κώστα Παπουλή, Νίκο Ροδουσάκη, και Γιώργο Σώκλη για σχόλια και παρατηρήσεις. Περαιτέρω, ευχαριστούμε τους Σπύρο Στάλια και Λευτέρη Τσουλφίδη για ενδιαφέρουσες συζητήσεις επί της συγκυρίας. Οι σημειώσεις δηλώνονται με [.], και βρίσκονται στο τέλος του κειμένου.

1. Εισαγωγή

Κατά την άποψή μας, το βασικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι αυτό της διεθνούς ανταγωνιστικότητας και όχι του δημοσίου χρέους ή της αναδιανομής του εισοδήματος, τα οποία συνιστούν επιφαινόμενα. Η αντιμετώπισή του κρίνεται, επομένως, ως επιβεβλημένη και επείγουσα, καίτοι είναι μάλλον αδύνατο να πραγματοποιηθεί, για συστημικούς λόγους, εντός της ΟΝΕ (βλ. Μαριόλης, 1999, 2011, και Μαριόλης και Παπουλής, 2010). Σύμφωνα με σχετικά πρόσφατες εκτιμήσεις του ΔΝΤ, οι οποίες βασίζονται (και) σε ορισμένες μη ρεαλιστικές, για την τρέχουσα περίοδο, παραδοχές, η εξισορρόπηση του τομέα εξωτερικών συναλλαγών της ελληνικής οικονομίας προαπαιτεί μία υποτίμηση, σε πραγματικούς όρους, της τάξης του 22.1% με 46.6%.[1] Στα ακόλουθα συνοψίζουμε τα αποτελέσματα μελέτης μας, η οποία εκτιμά τις επιπτώσεις ονομαστικής υποτίμησης κατά 50% στον πληθωρισμό κόστους και, κατ’ επέκταση, στη διεθνή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας (μετρούμενη σε όρους πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας). Με άλλα λόγια, δηλαδή, επιχειρούμε μία απάντηση στο ακόλουθο ερώτημα: εάν (i) σημειωθεί επιστροφή σε υποτιμημένη κατά 50% δραχμή, (ii) οι τεχνικές συνθήκες παραγωγής παραμείνουν αμετάβλητες, (iii) αντιπαρέλθουμε κάθε άλλο παράγοντα πληθωρισμού (π.χ. πληθωρισμός ζήτησης προκαλούμενος από νομισματική χρηματοδότηση του δημοσίου ελλείμματος) και (iv) οι εθνικές αρχές οικονομικής πολιτικής είναι σε θέση να διασφαλίσουν τη βιωσιμότητα της ακολουθούμενης συναλλαγματικής πολιτικής (επ’ αυτού, βλ. π.χ. Krugman και Obstfeld, 2011, σσ. 320-335) και, γενικά, να διευθετήσουν τις όποιες διαταράξεις δημιουργήσει η αποχώρηση της χώρας από τη Ζώνη του Ευρώ, τότε ποια θα είναι η διαχρονική εξέλιξη των τιμών των εμπορευμάτων, τα οποία παράγει η ελληνική οικονομία;

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Δημοσιεύουμε την μπροσούρα της "Πρωτοβουλίας Αγώνα για την Δημόσια και Δωρεάν Παιδία". Μπορείτε, επίσης να την κατεβάσετε στημένη σε μορφή pdf ΕΔΩ ή ΕΔΩ.

kokkinostupos

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων, φοιτητών, μαθητών,

εργαζόμενων σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ

Για τον νέο νόμο της κυβέρνησης για Πανεπιστήμια και ΤΕΙ – Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι με τον νέο νόμο επιδιώκεται μία «άλλη ποιότητα στην εκπαίδευση, σε ένα υγιές και ασφαλές περιβάλλον, με αξιοκρατία και ίσες ευκαιρίες και δυνατότητες για όλους, με έντονα τα χαρακτηριστικά της ισχυρής αυτοδιοίκησης. Είναι θεσμικές αλλαγές, αναγκαίες ώστε ο Έλληνας πολίτης να πεισθεί ότι η παιδεία – για την οποία ο ίδιος πληρώνει από το υστέρημα του – θα είναι και δημόσια, και δωρεάν, και υψηλού επιπέδου και για όλους».

Αυτό που έχουν σχεδιάσει δεν θα είναι παιδεία υψηλού επιπέδου, δεν θα είναι δημόσια και δεν θα είναι δωρεάν! Αν επιτρέψουμε να επιβάλουν τα σχέδιά τους, το πανεπιστήμιο δεν θα είναι ούτε δημόσιο, ούτε δωρεάν, ούτε πανεπιστήμιο! Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ακόμη και στις λέξεις έχει δώσει άλλο νόημα. Πρόκειται για την πλήρη στρέβλωση των όσων δηλώνεται ότι επιδιώκει αυτός ο νόμος.

1. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται: με τον νέο νόμο «επιδιώκεται μία άλλη ποιότητα στην εκπαίδευση, υψηλού επιπέδου για όλους»!

Ο πρωθυπουργός της χώρας ισχυρίστηκε ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι β' κατηγορίας! Και βέβαια μόνο άθλιος μπορεί να χαρακτηριστεί αυτός ο ισχυρισμός. Θέλουν να συκοφαντήσουν τα πανεπιστήμια, όπως και κάθε τι δημόσιο, για να νομιμοποιήσουν το ξεπούλημα και τη διάλυση που μεθοδεύουν. Β΄ κατηγορίας δεν μπορεί να είναι τα πανεπιστήμια μας που, παρά την οικονομική ασφυξία που τους επιβάλλουν οι κυβερνήσεις, βγάζουν επιστήμονες που διαπρέπουν.

Πληροφορικάριοι φυλακισμένοι

Πηγή: http://www.monde-diplomatique.gr/

 Στο συλλογικό φαντασιακό οι πληροφορικάριοι [1] αποτελούν προνομιακή ελίτ. Κι όμως, μπροστά από την οθόνη, η άνθηση του επαγγέλματος την οποία ευαγγελίζονται οι διευθύνσεις προσωπικού συχνά δεν είναι παρά ένας μύθος που υποκρύπτει την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα. Το γαλλικό παράδειγμα είναι σίγουρα χρήσιμο και για τη δική μας αγορά εργασίας, σε συνθήκες, μάλιστα, που η οικονομική κρίση πιέζει όλο και περισσότερο τους εργαζόμενους.

« Πριν από τριάντα χρόνια, η ελίτ μορφωνόταν στο Πολυτεχνείο, τη Σχολή Ορυχείων και τη Σχολή Γεφυρών και Δρόμων. [2] Πλέον αποφοιτά από τη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, όπου μαθαίνει πώς φτιάχνεται ένας προϋπολογισμός » δηλώνει με λύπη ο Ζοζέφ Σαν-Πιέρ, στατιστικολόγος στο Πανεπιστήμιο Πολ-Σαμπατιέ, στην Τουλούζη. Ο μηχανικός δεν διαθέτει πια πρεστίζ.

Μίλτος Σαχτούρης: Αστεροσκοπείο

Ἀστεροσκοπεῖο
 
Διαρρῆχτες τοῦ ἥλιου
δὲν εἶδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δὲν ἄγγιξαν φλογισμένο στόμα
δὲν ξέρουν τί χρῶμα ἔχει ὁ οὐρανὸς
Σὲ σκοτεινὰ δωμάτια κλεισμένοι
δὲν ξέρουν ἂν θὰ πεθάνουν
παραμονεύουν
μὲ μαῦρες μάσκες καὶ βαριὰ τηλεσκόπια
μὲ τ᾿ ἄστρα στὴν τσέπη τους βρωμισμένα μὲ ψίχουλα
μὲ τὶς πέτρες τῶν δειλῶν στὰ χέρια
παραμονεύουν σ᾿ ἄλλους πλανῆτες τὸ φῶς
Νὰ πεθάνουν
Νὰ κριθεῖ κάθε Ἄνοιξη ἀπὸ τὴ χαρά της
ἀπὸ τὸ χρῶμα του τὸ κάθε λουλούδι
ἀπὸ τὸ χάδι του τὸ κάθε χέρι
ἀπ᾿ τ᾿ ἀνατρίχιασμά του τὸ κάθε φιλὶ

Μίλτος Σαχτούρης

Μάνος Χατζηδάκις: "...τι εννοούμε λέγοντας παιδεία;"

ΕΠΙΘΕΣΗ ΦΑΣΙΣΤΩΝ ΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ

Από το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών

Επίθεση φασιστικής συμμορίας με 4 μετανάστες τραυματίες έγινε τις πρώτες πρωϊνές ώρες της Παρασκευής 15 Ιούλη, στο Νέο Κόσμο. 40 άτομα που φορούσαν κράνη, και κουκούλες, κρατώντας μαχαίρια, ρόπαλα και σιδηρολοστούς, επιτέθηκαν στις 1.30 π.μ. της 15/7 και τραυμάτισαν 2 μετανάστες από τη Συρία (Χαλίλ Μουσταφά και Ιμπραήμ Μοχάμετ),1 Αρμένιο (Σάκο Καραμπεντιάν – φωτο με γαζα στο κεφαλι, μόλωπες στο μηρό και νάρθηκα στο χέρι) και 1 Ιρακινό μετανάστη (Ομάρ Αχμέτ – φωτό με ράμματα στο κεφάλι και γάζα στο μαχαιρωμένο πόδι του) έξω από το καφενείο του τελευταίου επί της οδού Ρουμπέση, την ώρα που κλείδωνε το μαγαζί του μαζί και αποχωρούσε μαζί με τους 3 άλλους – τους τελευταίους πελάτες του. Οι τραμπούκοι φασίστες ήταν νεαροί, 17 έως 25 ετών, φώναζαν “ξένοι θα πεθάνετε”, ενώ η επίθεση κράτησε 5 λεπτά. Προκάλεσαν ζημιές στη μηχανή του Ομάρ ενώ έκλεψαν 2 κινητά τηλέφωνα από τους μετανάστες, 60 Ευρώ από τον Χαλίντ και 150 Ευρώ από τον Σάκο. Οι μετανάστες, χτυπημένοι στο κεφάλι και σε διάφορα μέρη του σώματος, κάποιοι με σπασμένα χέρια και άλλοι μαχαιρωμένοι στα πόδια, μεταφέρθηκαν μετά από αρκετές ώρες στον Ευαγγελισμό, όπου τους παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες, ενώ ο Ιμπραχήμ Μοχάμετ παρέμεινε νοσηλευόμενος στον Ευαγγελισμό με κρανιοεγκεφαλική κάκωση.

Ελεγχόμενη (από τις ελίτ) ή λαϊκή χρεοκοπία

Πηγή: http://www.inclusivedemocracy.org/pd/

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Στο προηγούμενο άρθρο[1] αναφέρθηκα στη βαριά ήττα που υπέστη το λαϊκό κίνημα με το άνετο πέρασμα από τις ντόπιες και ξένες ελίτ του καταστροφικού για τα λαϊκά στρώματα «μεσοπρόθεσμου» που επέβαλαν οι «εταίροι» μας στην ΕΕ. Και αυτό, παρά την απόπειρα «ωραιοποίησης» της ήττας από εκείνο μάλιστα το τμήμα της Αριστεράς που φέρει ιδιαίτερη ευθύνη για την ήττα αυτή, με τις ψευδαισθήσεις που καλλιεργούσε ότι με ειρηνική περικύκλωση της Βουλής κ.λπ. θα την απέτρεπε. Φυσικά, η Χούντα αυτή δεν διαθέτει πλέον την παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση και στηρίζεται αποκλειστικά στην ωμή φυσική βία, όπως έδειξε ο τρόπος με τον οποίο ματοκύλισε την Αθήνα τις 29 του Ιούνη για να τρομοκρατήσει τους «νοικοκυραίους» που πνέουν πια μένεα εναντίον της και τυχόν θα σκεφτόντουσαν να πάρουν μέρος στις εκδηλώσεις εναντίον της. Kαι η οργή όλων κατά της Χούντας συνεχώς εντείνεται, ιδιαίτερα όταν τις τελευταίες ημέρες αποκαλύφθηκε ότι θα μπορούσε κάλλιστα να «καθίσει στο σκαμνί» στο μέλλον για εσχάτη προδοσία (μαζί με τους επαγγελματίες πολιτικάντηδες που τη στηρίζουν), όχι μόνο για τη ριζική υπονόμευση κάθε εθνικής κυριαρχίας, εφόσον εσκεμμένα επέλεξε να είναι τυφλό όργανο της υπερεθνικής ελίτ (και τώρα και της εγκληματικής Σιωνιστικής ελίτ!), αλλά και για την εσκεμμένη καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων όταν αγνόησε τη πρόταση του υπό τον Πούτιν τμήματος της Ρώσικης ελίτ για δάνειο χωρίς τους ληστρικούς όρους των «εταίρων» μας στην Ε.Ε., πέρυσι τον Φεβρουάριο, μόνο και μόνο για να υπακούσει στα αφεντικά της σε Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες ![2]

Roland Barthes-Σε τι χρησιμεύει η ουτοπία

Πηγή: Radical Desire

Σε τί χρησιμεύει η ουτοπία

Σε τί χρησιμεύει η ουτοπία; Στο να δίνει νόημα. Μπροστά στο παρόν, στο δικό μου παρόν, η ουτοπία είναι ένας δευτερεύων όρος που μας επιτρέπει να απαγκιστρώσουμε τον αναστολέα του σήματος: ο λόγος επί του πραγματικού γίνεται δυνατός, βγαίνω από την αφασία όπου με βυθίζει το σάστισμα απ' όλα εκείνα που δεν ταιριάζουν μέσα μου, σε τούτον τον κόσμο τον δικό μου.

Η ουτοπία είναι οικεία στον συγγραφέα, επειδή ο συγγραφέας είναι ένας νοηματοδότης: έργο του (ή χαρά του) είναι να δίνει νοήματα, ονόματα, και δεν μπορεί να το κάνει παρά μόνο αν υπάρχει παράδειγμα, απελευθέρωση του ναί/όχι, εναλλαγή δύο αξιών: γι' αυτόν, ο κόσμος είναι ένα μετάλλιο, ένα νόμισμα, μια διπλή επιφάνεια ανάγνωσης, όπου η δική του πραγματικότητα καταλαμβάνει την ανάποδη και η ουτοπία την καλή. Το Κείμενο, για παράδειγμα, είναι μια ουτοπία· η -σημασιολογική- λειτουργία του είναι να σημασιοδοτεί τη λογοτεχνία, την τέχνη και τη γλώσσα του παρόντος, εφόσον χαρακτηρίζονται ανέφικτες· άλλοτε, εξηγούσαν τη λογοτεχνία από το παρελθόν της· σήμερα από την ουτοπία της: η σημασία εδραιώνεται ως αξία: η ουτοπία επιτρέπει αυτή τη νέα σημασιολογία.

Τα επαναστατικά γραπτά κείμενα αναπαράσταιναν πάντοτε ελάχιστα και όχι σωστά το τί σκοπεύει η Επανάσταση για την καθημερινότητα, τον τρόπο που αυτή εννοεί ότι θα ζήσουμε αύριο, είτε η αναπαράσταση τείνει να απαλύνει ή να μηδενίσει τον διεξαγόμενο αγώνα είτε, ακριβέστερα, η πολιτική θεωρία αποβλέπει μόνο στην εγκαθίδρυση της πραγματικής ελευθερίας του ανθρώπινου προβλήματος, χωρίς να προεικάζει καμμία απο τις απαντήσεις του. Η ουτοπία φαίνεται να είναι επομένως το ταμπού της Επανάστασης, και ο συγγραφέας να έχει χρέος να το παραβαίνει· αυτός μόνος μπορεί να ριψοκινδυνεύει αυτή την αναπαράσταση· όπως ένας ιερέας, αυτός αναλαμβάνει να εκφωνήσει τον εσχατολογικό λόγο· κλείνει τον ηθικολογικό κύκλο, απαντώντας με ένα τελικό όραμα των αξιών σύμφωνα με την αρχική επαναστατική επιλογή.

Πηγή: Tales from the Other Side of Town

ΧΙΛΑΡΙ GO HOME!

Πηγή:ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Από χθες το βράδυ βρίσκεται στην Αθήνα η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον, μετά την επίσκεψή της στην Τουρκία, όπου συμμετείχε στη σύνοδο της ομάδας Επαφής για τη Λιβύη.

Η επίσκεψη της γίνεται σε μια κρίσιμη στιγμή έντασης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, σοβαρών αλλαγών στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, ενίσχυσης των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που ολοένα περισσότερο "στρέφουν το ενδιαφέρον" τους στην καταστολή των κοινωνικών εξεγέρσεων που θα σημειώνονται και στο εσωτερικό των μητροπολιτικών κέντρων της Δύσης απειλώντας το αστικό καθεστώς εξουσίας, έχοντας ως παρανομαστή την τεράστια καπιταλιστική κρίση. 

 

Κυκλοφόρησε σε βιβλίο το Debtocracy

Πηγή: Μαρξιστική Επιθεώρηση PRAXIS

Debtocracy-Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου: Αυταπάτες και Χορηγίες-Κείμενο της Συντακτικής Επιτροπής

Όπως έχουμε πεί απο την προηγούμενη εβδομάδα, κάθε κυριακή θα δημοσιέυονται στο ιστολόγιο κείμενα με την υπογραφή της Συντακτικής Επιτροπής. Καθώς είναι κοινή μας πεποίθηση ότι τα θεωρητικά ζητήματα δεν αντιμετωπίζονται με όρους πλειοψηφίας-μειοψηφίας, ούτε με όρους βέτο, η επιτροπή δεσμέυεται ότι στην περίπτωση διαφορετικών προσεγγίσεων σε οποιοδήποτε θέμα θα δημοσιέυει, χωρίς κανέναν περιορισμό, όλες τις απόψεις με την ίδια υπογραφή για να υπάρχει απόλυτη ισοτιμία.

Με αφορμή την πρόσφατη  έκδοση του βιβλίου Debtocracy που υποστηρίζει την συγκρότηση της επιτροπής λογιστικού έλεγχου του χρέους (ΕΛΕ), δημοσιεύουμε κείμενο της Συντακτικής επιτροπής, βασισμένο σε ένα παλαιότερο άρθρο που είχαν υπογράψει μέλη της και είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα Νέα Προοπτική στις  27/3/11