
Σύντροφοι,
με βάση τη συγκεκριμένη πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τη σχετική συνάντηση που είχαμε μαζί σας στις 11/7, θέλουμε να σημειώσουμε ιδιαίτερα τα παρακάτω:
1. Η κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και οι εξελίξεις ιδιαίτερα στο επίκεντρό της, στην Ευρωζώνη/Ε.Ε. (αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου), δημιουργούν σημαντικές προϋποθέσεις (θα αποδειχτεί αν είναι και επαρκείς) για ένα νέο επαναστατικό κύμα. Εντελώς ενδεικτικά αναφέρουμε: (α) Οικονομική κρίση που βαθαίνει και χειροτερεύει, όχι μόνο στην «περιφέρεια» αλλά και στις βασικές ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρωζώνης/Ε.Ε. Άγριες επιθέσεις στις κατακτήσεις, το βιοτικό επίπεδο και τις δημοκρατικές ελευθερίες των εργατικών και λαϊκών μαζών, τρομακτική διεύρυνση των ανισοτήτων και εξάπλωση της ανεργίας, φτώχειας, εξαθλίωσης. Αποτυχία των πολιτικών αναχαίτισης της κρίσης (π.χ. Μνημόνια), σταδιακή εξάντληση των μηχανισμών για τη διαχείρισή της και προσφυγή σε πολιτικές «σοκ και δέους» (π.χ. Κύπρος, κούρεμα καταθέσεων), που με τη σειρά τους παροξύνουν τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς στο εσωτερικό της Ευρωζώνης/Ε.Ε. και τον ταξικό πόλεμο ενάντια στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. (β) Πολιτική κρίση, με πολλές διαστάσεις και σε πολλά επίπεδα (π.χ. Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία κ.α.): Αποσταθεροποίηση και αδυνάτισμα των αστικών/«μνημονιακών» δυνάμεων. Θρυμματισμός του αστικού πολιτικού σκηνικού και κρίση του αστικού πολιτικού προσωπικού. Λειτουργία του αστικού καθεστώτος στη βάση ενός επεκτεινόμενου ιδιότυπου/κοινοβουλευτικού (για την ώρα) βοναπαρτισμού, με μικρά και μεγάλα πραξικοπήματα σε όλα τα επίπεδα (κοινοβουλευτικό, θεσμικό, συνταγματικό κ.α.) και μιας αντιδημοκρατικής αναδίπλωσης του αστικού καθεστώτος με τη δημιουργία του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης. Κρίση των βασικών ιδεολογημάτων των αστικών τάξεων, ιδιαίτερα του «ευρωπαϊσμού». (γ) Άνοδος, εξάπλωση και σκλήρυνση των ταξικών αγώνων στην Ευρώπη (π.χ. Πορτογαλία, Ισπανία, Σουηδία και εκρηκτική κατάσταση και νέος γύρος κινητοποιήσεων/αγώνων στην Ελλάδα), πτώση κυβερνήσεων υπό το βάρος λαϊκών κινητοποιήσεων (Βουλγαρία, Σλοβενία), μαζική εξάπλωση –μέσα και απ’ αυτούς τους αγώνες– της απόρριψης των «μονόδρομων» του Ευρώ και της Ε.Ε. Ιστορικής κλίμακας εξελίξεις στις αραβικές χώρες (Αίγυπτος, Τυνησία) και στη γειτονική Τουρκία, που χαρακτηρίζονται από συμμετοχή μεγάλων μαζών με συγκρουσιακά/εξεγερσιακά χαρακτηριστικά.
Όλα τα παραπάνω αφορούν ιδιαίτερα τη χώρα μας, όπου η κρίση έχει λάβει διαστάσεις χρεοκοπίας και κατάρρευσης του ελληνικού καπιταλισμού (που επιδεινώνεται διαρκώς), ανθρωπιστικής κρίσης, μετατροπής της χώρας σε «αποικία χρέους» και ένα είδος σύγχρονου προτεκτοράτου υπό την κηδεμονία Τρόικας–δανειστών–ιμπεριαλιστών, αδυναμίας «σταθεροποίησης» της κατάστασης ακόμα και μετά από τη σωρεία βάρβαρων Μνημονίων και μέτρων (και νέα, πολύ χειρότερα να ακολουθούν), με τη συνεχιζόμενη αποδυνάμωση των αστικών κομμάτων και του «μνημονιακού μπλοκ» (για κάποιες απ’ αυτές τις δυνάμεις, στα όρια της αποσύνθεσης και εξαφάνισης), με την προσφυγή σ’ ένα όλο και πιο τερατώδες Κράτος Έκτακτης Ανάγκης στα όρια μιας διακυβέρνησης δικτατορικού τύπου (π.χ. ΜΑΤ, Επιστρατεύσεις, Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου). Αλλά και μ’ ένα νέο γύρο ταξικών αγώνων και εκρήξεων στον ορίζοντα, όπως φάνηκε μετά το πραξικόπημα Σαμαρά στην ΕΡΤ και τη διάρρηξη/πτώση της τρικομματικής συγκυβέρνησης κάτω από το βάρος των αντιφάσεων αυτής της κατάστασης αλλά και του αγώνα των εργαζομένων στην ΕΡΤ, στους δήμους κ.λπ.