Φ. Ένγκελς: Για την εξουσία

Πλήθος Σοσιαλιστών έχει εσχάτως εξαπολύσει μια συστηματική εκστρατεία ενάντια σε αυτό που αποκαλούν αρχή της εξουσίας. Επαρκεί να τους πούμε ότι κάθε πράξη είναι εξουσιαστική για αυτό καταδικαστέα. Αλλά επειδή αυτή η διαδικασία της κριτικής της εξουσίας έχει καταχραστεί τόσο, ώστε είναι πλέον απαραίτητο να δούμε το θέμα πιο συγκεκριμένα.

Η εξουσία με την έννοια που χρησιμοποιείται η λέξη εδώ σημαίνει η επιβολή της θέλησης ενός πάνω στην δική μας επιπρόσθετα η εξουσία προϋποθέτει την υποταγή. Τώρα, μιας και αυτές οι δύο λέξεις ακούγονται κάπως άσχημες, και η σχέση που αντιπροσωπεύουν είναι δυσμενής για το υποταγμένο μέρος, το ερώτημα είναι να εξακριβώσουμε αν υπάρχει τρόπος να απαλλαχτούμε από αυτήν, με δοσμένες τις συνθήκες της υπάρχουσας κοινωνίας, αν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα κοινωνικό σύστημα στο οποίο η εξουσία δεν θα έχει κανένα σκοπό και κατά συνέπεια θα εξαφανιστεί.

Ο Καμίνης Αντιφασίστας και ο Καραγκιόζης Φούρναρης

του Κώστα Σβόλη

Είναι να απορεί κανείς με το πόσο κοντόφθαλμη μπορεί να είναι η Αριστερά στις μέρες μας. Όταν μέσα από την απαγόρευση και του ρατσιστικού συσσιτίου που προσπάθησε να πραγματοποιήσει η Χρυσή Αυγή δεν μπόρεσε να διακρίνει ότι μονάχα ενάντια στην Χρυσή Αυγή δεν ήταν αυτή η προφανώς σχεδιασμένη από την κυβέρνηση κίνηση.

Δεν χρειάζεται πολύ σκέψη για να καταλάβει κανείς ότι η συγκεκριμένη κίνηση είναι καταρχάς προσχηματική ως προς την καταπολέμηση της ρατσιστικής βίας και την αντιμετώπιση της ανάδυσης του φασιστικού φαινομένου στην Ελλάδα. Όσο και αν θέλει ο Καμίνης, και μέσω αυτού ολόκληρη η τρικοματική κυβέρνηση, να παρουσιαστεί ως φορέας υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των διεθνών συμβάσεων, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.

Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι το ίδιο το κράτος, είναι ο φορέας της επίσημης ρατσιστικής πολιτικής, η οποία σχεδόν έριξε στην πυρά της οροθετικές εκδιδόμενες γυναίκες ένα χρόνο πριν, που ποτέ δεν σταμάτησε να οργανώνει σκούπες απέναντι στους μετανάστες και μάλιστα τους τελευταίους μήνες να τις επεκτείνει στους εξαρτημένους και τους άστεγους, που όλη η μεταναστευτική πολιτική του εξαντλείται στη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης με άθλιες συνθήκες εγκλεισμού. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι ήταν ο Λοβέρδος ως υπουργός Υγείας που χαρακτήρισε τους μετανάστες “υγειονομική βόμβα” και ο σημερινός πρωθυπουργός Σαμαράς που προεκλογικά έβαλε σαν στόχο “να ανακαταλάβουμε τις πόλεις από τους μετανάστες”. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι στον δικό τους κόρφο εκκολάφτηκε το αυγό του φιδιού της Χρυσής Αυγής.

Τι εξυπηρετεί η διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων;

Την προηγούμενη Πέμπτη το κέντρο της Αθήνας ήταν αποκλεισμένο, με κλειστούς δρόμους και τους γερανούς της τροχαίας να σηκώνει αυτοκίνητα, με κλειστούς τους σταθμούς του μετρό, με ισχυρή αστυνομική παρουσία, και κυρίως με απαγόρευση διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας. Όλα τα παραπάνω εξαιτίας της επίσκεψης του  γερμανού Υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος όπως αναφέρεται «θα σημειώσει την πρόοδο που έχει σημειώσει η χώρα μας, αλλά θα ζητήσει και την αυστηρή εφαρμογή του προγράμματος.» http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63860373, φέρνοντας και «επενδυτικά δωράκια» για την ελληνική αγορά. Μια επίσκεψη επίσης που εντάσσεται και σε μία προσπάθεια ανάδειξης  μιας επιτυχημένης εξωτερικής πολιτικής, που θα ευνοήσουν το προφίλ της κυβέρνησης Μέρκελ  ενόψει  των επερχόμενων γερμανικών εκλογών.

Μια επίσκεψη που γίνεται μια ημέρα μετά την ψήφιση, χωρίς σοβαρές κυβερνητικές διαρροές,  του πιο σκληρού μνημονιακού πακέτου από την είσοδο της χώρας στους τοκογλυφικούς μηχανισμούς της τρόικας. Ένα πακέτο μέτρων που περιλαμβάνει δεκάδες χιλιάδες «διαθεσιμότητες» και απολύσεις, σε μια προσπάθεια διάλυσης σε όποια δομή έχει απομείνει να θυμίζει κράτος πρόνοιας, και οι οποίες συμπληρώνονται και με ένα νέο φορομπηχτικό μηχανισμό. Μέτρα που τσακίζουν την ταξικά καταπιεσμένη πλειοψηφία, και θα ενισχύσουν την ούτως ή άλλως υπερδιογκωμένη ανεργία βαθύνοντας ακόμα περισσότερο την ύφεση. Την ίδια στιγμή μέσα σε αυτό το καταστροφικό περιβάλλον της χώρας, αν υπάρχει κάποιο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας που να ευνοούν αυτά τα μέτρα και η μνημονιακή πολιτική αυτή είναι η εθνική αστική τάξη. 

24/7/1974: ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ-2013: ο ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ είναι εδώ!

Στις 24 Ιουλίου 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επανήλθε στην Ελλάδα, μετά την κατάρρευση της δικτατορίας υπό το βάρος του πραξικοπήματος στην Κύπρο και της τουρκικής εισβολής στη μεγαλόνησο 











Η Ελλάδα και πάλι πρωταθλήτρια της Ε.Ε. στη διαφθορά

 

Πολιτικοί και αστυνομία στην κορυφή της παγκόσμιας διαφθοράς

Τις χειρότερες επιδόσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει η Ελλάδα στη διαφθορά με το 22% των πολιτών (δηλαδή ένας στους πέντε) να δηλώνει - απαντώντας σε σχετική δημοσκόπηση που διοργανώνεται κάθε χρόνο ειδικά για την οργάνωση Διεθνής Διαφάνεια - ότι «λάδωσε» κάποιον δημόσιο λειτουργό κατά το 2012 και το 54% των Ελλήνων να διαπιστώνει επιδείνωση της διαφθοράς. Η Ελλάδα βρίσκεται στις υψηλότερες θέσεις διαφθοράς μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με 22%, ενώ η Κύπρος έχει 19%, η Βουλγαρία 8%, η Ιταλία μόλις 5%, η Πορτογαλία 3% και η Ισπανία 2%. 

  ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΚΑΙ ΜΑΥΡΟ ΣΤΗΝ ΕΡΤ


Το πείραμα της ΕΡΤ δεν ήταν μόνο η αρχή για να να ανοίξουν οι ασκοί του αιόλου στον ευρύτερο Δημόσιο τομέα με τις χιλιάδες απολύσεις που επιβάλλει το Μνημόνιο, αλλά και για να αποκτήσει πόντους η ιδιωτική τηλεόραση σε μια στιγμή οριακή για την επιβίωση της από τα τραπεζικά χρέη. Για τις άδειες λειοτυργίας που δεν υπάρχουν εδώ και 25 χρόνια με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, ας μην μιλήσουμε.

  το δικαιωμα στην απεργια ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΕΤΑΙ..

Επιστράτευση στους απεργούς του Μετρό και επίταξη αποφάσισε η κυβέρνηση

Πολιτική επιστράτευση των ναυτεργατών αποφάσισε η κυβέρνηση

«προληπτική» επιστράτευση των εκπαιδευτικών

Εισβολή των ΜΑΤ ενάντια στην κατάληψη των εργαζόμενων της Ελληνικής Χαλυβουργίας 

Παιδική εργασία ανά τον κόσμο - Φωτογραφίες που κόβουν την ανάσα, που ο καθένας πρέπει να δει

Επί του παρόντος, περίπου 215 εκατομμύρια παιδιά εργάζονται στον κόσμο, πολλά από αυτά με πλήρη απασχόληση. Αυτά τα παιδιά δεν πηγαίνουν σχολείο και δεν έχουν χρόνο για να παίζουν. Πολλά δεν λαμβάνουν τρόφιμα ή κατάλληλη φροντίδα. Έχουν στερηθεί την ευκαιρία να είναι παιδιά.

Περισσότερα από τα μισά από αυτά τα παιδιά είναι εκτεθειμένα στις χειρότερες μορφές παιδικής εργασίας, όπως η εργασία σε επικίνδυνα περιβάλλοντα, η δουλεία, και άλλες μορφές καταναγκαστικής εργασίας, παράνομες δραστηριότητες, όπως διακίνηση ναρκωτικών και πορνεία και ακούσια συμμετοχή σε ένοπλες συγκρούσεις .

Παρά τις διάφορες διεθνείς διασκέψεις και συνέδρια που λαμβάνουν μέρος κατά καιρούς για την καταπολέμηση των χειρότερων μορφών παιδικής εργασίας, υπάρχει ακόμα η επείγουσα ανάγκη για συντονισμένη δράση σε παγκόσμιο επίπεδο για τον τερματισμό της παιδικής εργασίας.

Οι φωτογραφίες είναι του διάσημου φωτογράφου Steve McCurry, από το άλμπουμ του "Stolen Childhood. (http://stevemccurry.com/)

Συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα

Προσωπικά αντικείμενα του Άρη Βελουχιώτη

Η ταμπακιέρα

Ένα από τα προσωπικά αντικείμενα του Άρη που κράταγε πάντα μαζί του και που τον συνόδευσαν ως στον θάνατο. Μετά το θάνατό του λέγεται ότι η ταμπακιέρα του Άρη αφέθηκε μαζί με το ρολόι και το περίστροφό του πάνω στο άψυχο σώμα του και ως εκ τούτου πάρθηκε από τους διώκτες του. Άλλες αναφορές θέλουν την ταμπακιέρα να δωρίζεται σε ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του Άρη λίγο πριν τον θάνατό του. 

Το Ντιτρόιτ καίγεται: 46 χρόνια από την εξέγερση του 1967

Σαρανταέξι χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια του μεγάλου και ζεστού καλοκαιριού του 1967 στη πόλη Ντιτρόιτ, ξέσπασε μια από τις πλέον θανατηφόρες και βίαιες εξεγέρσεις στην ιστορία των ΗΠΑ την οποία συνόδευσε ένα τεράστιο κύμα ρατσιστικής βίας. Η αφορμή δόθηκε από την έφοδο της αστυνομίας σε παράνομο μπαρ όπου Αφροαμερικανοί βετεράνοι στρατιώτες γιόρταζαν την επιστροφή τους από τα μέτωπα του Βιετνάμ. Η αντίδραση ήταν οργισμένη και οι ταραχές που ακολούθησαν κράτησαν τέσσερις ημέρες και νύχτες αφήνοντας πίσω τους 43 νεκρούς, 467 τραυματίες, χιλιάδες συλλήψεις και πάνω από 2.000 κατεστραμμένα κτίρια.

Επιμέλεια: Ευαγγελία Ασημακοπούλου

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΒΗΧΟ

"Καλησπέρα. Παρών με το Μουσικοσυνθέτη Βήχο Παναγιώτη στο ιασώ χολαργού.
Σήμερα η γιατρός του, του ανέφερε ότι χρήζει ακτινοβολίες στο κεφάλι, το ποσό είναι μεγάλο καθώς και ένα χρόνο είναι σε διαρκείς θεραπείες.....

Μέσα σε 10 μέρες πρέπει να έχει 1200€ για να κάνει τις ακτινοβολίες.

Παίρνω την πρωτοβουλία να το αναφέρω γιατί τον γνωρίζω προσωπικά.

Χρειάζεται τα χρήματα επειγόντως!!

Αλληλεγγύη κοινοποιήστε Βοηθήστε.

Ευχαριστώ.
Με εκτίμηση
09.Π1Α3Σ.80

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ Βήχος Παναγιώτης του Αθανασίου 076/610428-25 - IBAN: GR250110076000000766 1042825

Eurobank: Βήχος Παναγιώτης του Αθανασίου 0026-0044-46-01 02690349"

από το http://politikokafeneio.com/Forum

«Εξεγέρσεις» και Ελληνική «κανονικότητα»

Του Τάκη Φωτόπουλου

Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας αυτής χαρακτηρίσθηκαν από μια σειρά εξεγέρσεων σε διαφορετικά γεωπολιτικά σημεία του πλανήτη: από τις Αραβικές χώρες, μέχρι την Τουρκία και την Βραζιλία. Παράλληλα, αναπτύχθηκαν και μορφές κοινωνικής διαμαρτυρίας («αγανακτισμένοι» σε Ελλάδα και Ισπανία, «κινήματα κατάληψης» της Γουόλ Στριτ, του Σίτυ του Λονδίνου κ.λπ.) που δεν έπαιρναν μεν τη μορφή εξεγέρσεων αλλά είχαν ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό με αυτές: την έλλειψη κοινών ριζοσπαστικών στόχων ενάντια στην εντεινόμενη συστημική βία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (διογκούμενη ανισότητα, ανεργία/υπό-απασχόληση, φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων κ.λπ.). Όμως, μπορεί να δειχθεί οτι ο βασικός λόγος της μαζικής συμμετοχής των λαϊκών στρωμάτων ήταν ο αγώνας κατά των συνεπειών της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.  

Το γεγονός της ανυπαρξίας κοινών στόχων δεν ήταν τυχαίο. Ενώ, ιστορικά, πρωταγωνιστές των εξεγέρσεων ήταν κυρίως  τα λαϊκά στρώματα, στη μεταπολεμική περίοδο και ιδιαίτερα μετά τον Μάη του ’68 (όπου η εξεγερμένη νεολαία προερχόταν μεν από τα μεσαία κυρίως στρώματα, αλλά ήταν ριζοσπαστικά συνειδητοποιημένη),  και ιδιαίτερα σε όλες τις πρόσφατες εξεγέρσεις, τα μεσαία στρώματα παίζουν βασικό οργανωτικό ρόλο καταλύτη  (κοινωνικά δίκτυα, «νεολαία του Facebook,  του Twitter» κ.λπ.) ενώ τα λαϊκά στρώματα ουσιαστικά παίζουν τον ρόλο των «μαζών». Έτσι, ενώ τα αιτήματα των λαϊκών στρωμάτων πάντα στρέφονται κατά των συνεπειών της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, και υποσυνείδητα κατά της ίδιας της παγκοσμιοποίησης, της οποίας είναι τα κύρια θύματα, τα αιτήματα των μεσαίων στρωμάτων, ουσιαστικά εμπνέονται από την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης (καταπάτηση δικαιωμάτων, καταπολέμηση της διαφθοράς των ελίτ κ.λπ.), αφού άλλωστε τα στρώματα αυτά  συνήθως δεν είναι εχθρικά στην παγκοσμιοποίηση. Αναπόφευκτα, μέσα από παρόμοιο αχταρμά αιτημάτων, ο κοινός στόχος καταντούσε να είναι ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής των συμμετεχόντων: «να φύγει ο Μουμπάρακ, ο Μόρσι, ο Ερντογάν» κ.λπ. Και «κατά σύμπτωση» παρόμοιοι στόχοι συνέπιπταν συνήθως με τους μακροπρόθεσμους στρατηγικούς στόχους της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) που διαχειρίζεται τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, μέσω των καθεστώτων κοινοβουλευτικής Χούντας που ελέγχει.