Αλίντα Δημητρίου: Ιστορία είναι ο ανθρώπινος πόνος

 Σε ηλικία 78 ετών  ξημερώματα της Τρίτης 30 Ιουλίου στην Αθήνα έφυγε από κοντά μας, η σπουδαία σκηνοθέτρια και αγωνίστρια της Αριστεράς Αλίντα Δημητρίου.   Με βαθύ σεβασμό στη μνήμη και το έργο της θυμόμαστε την τελευταία συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο Πριν το περασμένο έτος. 

Το νέο ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου, Κορίτσια της βροχής, δίνει το λόγο στις κρατούμενες της δικτατορίας, που μαρτύρησαν στα κολαστήρια της οδού Μπουμπουλίνας. Η σκηνοθέτης, όπως τονίζει, προσβλέπει στη διάδοση της ταινίας μέσω του «παράλληλου δικτύου» από άτομα και συλλογικότητες που θα αντιγράφουν το δισκάκι σαν όπλο για αντίσταση.


συνέντευξη στον Γιώργο Λαουτάρη

Μπάτσοι δολοφόνησαν το Νίκο Σακελλίων, οι δικαστές προκλητικά τους αθώωσαν

Το τριμελές πλημμελειοδικείο της Αθήνας απάλλαξε από την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια τέσσερις αστυνομικούς, οι οποίοι κατηγορούνταν ότι τον Μάιο του 2008 ξυλοκόπησαν 24χρονο φοιτητή της Αρχιτεκτονικής, ομογενή από την Τασκένδη. Το δικαστήριο κατέληξε στην απόφαση αυτή παρά την κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα, ο οποίος διαβεβαίωσε ότι είδε τους αστυνομικούς να χτυπούν με γροθιές στο κεφάλι τον άτυχο νέο μέχρι να καταρρεύσει, ενώ δεν έλαβε υπόψη βίντεο που είχε τραβήξει περίοικος. Συγκλονισμένος ο πατέρας του 24χρονου φοιτητή, που είναι καθηγητής ψυχοφυσιολογίας, δήλωσε στην "Αυγή" ότι δεν περίμενε την απόφαση αυτή και με εμφανή πικρία τόνισε: "Η κοινωνία πρέπει να ξέρει ότι η ζωή των ανθρώπων βρίσκεται σε χέρια αστυνομικών, που έχουν μάθει να σκοτώνουν και να μην έχουν ευθύνη". Για καθεστώς ατιμωρησίας των αστυνομικών κάνει λόγο η δικηγόρος Γιάννα Κούρτοβικ.

--

Απόσπασμα από το βίντεο που είχε τραβήξει περίοικος και αρνήθηκε να δει το δικαστήριο

Ένα από τα πλέον αποτρόπαια περιστατικά αστυνομικής βίας και ταυτόχρονης συγκάλυψής της "δικαιώθηκε" ξανά χθες στις δικαστικές αίθουσες. Τέσσερις αστυνομικοί, ανάμεσά τους και μία γυναίκα, ξυλοφόρτωσαν άγρια, στην οδό Αναξαγόρα, νεαρό ομογενή, ο οποίος κατέρρευσε στα χέρια τους και πέθανε. Η σκηνή, μάλιστα, στην τελευταία φάση της καταγράφηκε από κινητό τηλέφωνο αυτόπτη μάρτυρα, το οποίο ουδέποτε προβλήθηκε στο δικαστήριο. Στη συνέχεια, το πτώμα εξαφανίστηκε για δώδεκα ώρες πριν βρεθεί

Το οχτάωρο, ο Μεταξάς και οι μύθοι

του Γιώργου Δαμιανού

Η 28η Ιουλίου είναι μεγάλη μέρα για τα ερπετά της Ιστορίας. Πανηγυρίζουν, γιατί προσπαθούν να επιβάλουν τον αστικό μύθο ότι στις 28 Ιουλίου 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς, λίγες μέρες πριν γίνει δικτάτορας, καθιέρωσε την οχτάωρη εργασία.

Και η απάντηση στα ξυρισμένα, εσωτερικά και εξωτερικά, κεφάλια είναι εύκολο να δοθεί (και πρέπει να δοθεί). Το δύσκολο και το θλιβερό του πράγματος είναι ότι πρέπει να υποστηρίξεις ιστορικά κάτι που σήμερα έχει εκ των πραγμάτων έχει καταργηθεί και αντί να αναζητήσουμε ποιος το κατάργησε, τσακωνόμαστε για το ποιος το θέσπισε. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ακόμα και τα θλιβερά ξυρισμένα κεφάλια βγαίνουν από την ίδια μήτρα, έστω και με τη μορφή των εκκρίσεων. Της μήτρας, που κατέλυσε το κράτους δικαίου στην Ευρώπη.

«Ξεχάσαμε» να μιλήσουμε την ώρα που έπρεπε. Βλέπετε, «όταν έχτιζον τα τείχη πώς να μην προσέξω» ότι καταργείται η μονιμότητα των δημόσιων υπαλλήλων, το οχτάωρο, η αμοιβή της υπερωρίας, η αργία της Κυριακής κ.ά. Και τώρα κάθομαι, μαζί με τη γενιά μου, και μοιρολογώ ότι «ανεπαισθήτως μας έκλεισαν από τον κόσμο έξω». Και ξαφνικά, πάντα

Οι νεοσύλλεκτοι φαντάροι στέκονται με θάρρος απέναντι στις πιέσεις των κλιμακίων του ΓΕΣ αρνούμενοι υποχρεωτική μετάθεση στην ΕΛΔΥΚ

Κάτι έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια στην στάση των νεοσύλλεκτων φαντάρων και στον τρόπο με τον οποίο υπερασπίζονται τα δικαιώματα τους. Αφενός η γνώση των δικαιωμάτων τους, αφετέρου η άντληση κινηματικών εμεπιριών από το ξέσπασμα σημαντικών κοινωνικών αγώνων που η νεολαία έπαιξε σημαντικό ρόλο, έχουν ως αποτέλεσμα οι νεοσύλλεκτοι συνάδελφοι στρατιώτες «Να Μην Ψαρώνουν». Είναι ενδεικτική η στάση που κρατούν στο ζήτημα της ΕΛΔΥΚ, που επίσης σημαντικό ρόλο παίζει και η οδυνηρή οικονομική κατάσταση της λαικής οικογένειας, ωθώντας αρκετούς συναδέλφους να δηλώνουν εθελοντικά μήπως και τα φέρουν βόλτα με την αμοιβή που προσφέρει η θητεία στην Κύπρο.

Αυτή όμως η συμπεριφορά των νεοσύλλεκτων συναδέλφων δε πρέπει να ξενίζει το ΓΕΣ. Οι συνάδελφοι που υποχρεώθηκαν να περάσουν τις πύλες των μονάδων και να υπηρετήσουν την στρατιωτική θητεία δε θέλουν να βγουν εκτός ελληνικής επικράτειας. Δε θέλουν να μπλέξουν σε ξένα προβλήματα, δεν ανέχονται να γίνουν κρέας στα κανόνια για την ΑΟΖ, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο του Κυπριακού κράτους. Πολλοί περισσότερο όταν συνειδητοποιούν ότι όλα τα βύσματα της ΟΝΝΕΔ και της νεολαίας ΠΑΣΟΚ μένουν στο απυρόβλητο ή όταν πληροφορούνται ότι οι άνθρωποι του LIFE STYLE και τα μαμόθρεπτα των πλουσίων υπηρετούν ένα μήνα και κάτι σε Πολεμική Αεροπορία και Πολεμικό Ναυτικό.

Το πολεμικό θερμόμετρο στην Κύπρο ανεβαίνει καθώς στοιχεία για το 2013 παρουσιάζουν τις κατοχικές δυνάμεις πολύ πιο ενισχυμένες σε στρατιωτικό ανθρώπινο δυναμικό, αφού από 36.000 που πιστεύεται ότι ήταν έως τελευταίως, νεώτερα στοιχεία τις ανεβάζουν στις 43.000, δηλαδή αυξημένες κατά 7.000. Από την άλλη εμριθά πολύ πιο έ τονη είναι και η παρουσία των Ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων και όλα δείχνουν ότι η ένταση θα οξυνθεί εξαιτίας της εκμετάλλευσης των ενεργαικών κοιτασμάτων και της έντασης των διαπραγματεύσεων για την επίλυση τοιυ Άλυτου Κυπριακού ζητήματος.

Παράλληλα, εντύπωση προκαλεί η όξυνση του κοινωνικού ζητήματος σε όλη την Κύπρο αφού οι Τουρκοκύπριοι αμφισβητούν την παρουσία των κατοχικών δυνάμεων της Μηντέρας Πατρίδας Τουρκίας, ενώ καθημερινά, 10 Ελληνοκύπριοι καταλήγουν φυλακή εξαιτίας της δεινής οικονονικής τους θέσης λόγω των μνημονίων και των ταξικών πολιτικών που τους επιβλήθηκαν.

Σε αυτή επομένως την Κύπρο το ΓΕΣ Παράνομα επιχειρεί να στείλει Υποχρεωτικά τους Έλληνες φαντάρους. Όμως την αντιδράση μας απέναντι στην Κύπρο πυροδοτεί και η κατάργηση των δωρεάν καταστάσεων επιβίβασης από την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, που μπορεί να δίνει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για αγορά ή ενοικίαση ιπτάμενων τάνκερ για τις αποστολές του ΝΑΤΟ και του ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ, 2 Δις Εευρώ για το ΝΑΤΟ και εκατοντάδες εκατ. Ευρώ για μεταχειρισμε΄να οπλικά συστήματα των ΗΠΑ, αλλά με την ίδια ευκολία επιβαρύνει φαντάρους και γονιούς με το οικονομικό κόστος της θητείας. Μάλιστα χτυπά κόκκινο η αγωνία των γονιών μη τυχών και τα παιδιά τους μετατεθούν στην Κύπρο.

ΤΟ ΓΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ARMY.GR ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ. Διαβάζουμε στην επίσημη ιστοσελίδα του ΓΕΣ: «Κάθε στρατιώτης λαμβάνει άδεια για την Ελλάδα περίπου κάθε2 μήνες.[…] Η μετακίνηση από Κύπρο προς Ελλάδα και αντίστροφα γίνεται δωρεάν αεροπορικώς με καταστάσεις επιβιβάσεως. Χορηγούνται έως(3) καταστάσεις επιβιβάσεως»!!!

Ο ΦΤΩΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΕΡΓΟΣ ΓΟΝΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ; Οι γονείς αναρωτιούνται: Ποιος θα πληρώσει το κόστος του ταξιδίου στην Κύπρο; Είναι δυνατόν η κυβέρνηση να στέλνει στην Κύπρο τα παιδιά τους, παράνομα τις περισσότερες φορές αφού δε λαμβάνει υπόψη την άρνηση των φαντάρων να μετατεθούν στην Κύπρο, και να υποχρεώνει τους γονείς να πληρώσουν; Μάλιστα, αδιαφορώντας πλήρως για την ανέχεια, την ανεργία, τα τρομερά αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν εξαιτίας της ταξικής τους πολιτικής και των Μνημονίων Ε.Ε.-ΔΝΤ.

Από την άλλη μεριά, η κυβέρνηση και ο Δ.Αβραμόπουλος βάζουν τον κοινωνικό αυτοματισμό μέσα στην ίδια την λαϊκή οικογένεια. Αφενός, η απόφαση κατάργησης των καταστάσεων επιβίβασης απαγορεύει την άδεια στους πιο φτωχούς συναδέλφους φαντάρους, αφετέρου η αδυναμία υλοποίησης του ταξιδιού θα ωθεί σε σύγκρουση γονείς και παιδιά!

Ο κοινωνικός κανιβαλισμός της κυβέρνησης σε όλο του το μεγαλείο. Να θυμίσουμε ότι αρχικά, για τους υπηρετούντες στην ΕΛΔΥΚ ίσχυαν τρεις καταστάσεις επιβίβασης (αεροπορικά εισιτήρια), τα οποία περιορίστηκαν σε δύο και τώρα προβλέπεται μόνο ένα (1)!

ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΔΥΚ-Η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΗ! 

Σημειώσεις για την ιστορία των φασιστικών κινήσεων στην Ελλάδα (μέρος 2ο)

Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου

Παρά την αναγνώριση της αδυναμίας των φασιστικών οργανώσεων να αναπτυχθούν τόσο ώστε να απειλήσουν το εργατικό κίνημα και τους δημοκρατικούς θεσμούς, η επιβολή της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου 1936 μοιάζει να διαψεύδει την άποψη ότι στη μεσοπολεμική Ελλάδα δεν υπήρξε φασισμός. Είναι αλήθεια ότι η δικτατορία που επέβαλαν ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ και ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς είχε πολλά από τα τυπικά χαρακτηριστικά ενός φασιστικού καθεστώτος.
Σε αντίθεση με άλλα καθεστώτα έκτακτης ανάγκης που εμφανίζονταν σαν λίγο-πολύ προσωρινά και μεταβατικά προς μια μορφή «υγιούς δημοκρατίας» (όπως την αντιλαμβάνονται οι εκάστοτε δικτάτορες),  η 4η Αυγούστου διακήρυττε ανοιχτά τον αντιδημοκρατικό της προσανατολισμό, θέτοντας ως στόχο ένα νέο κράτος, ολοκληρωτικό και αντικοινοβουλευτικό.

 Ως εγγυητής της οικοδόμησής του προβαλλόταν ο ηγέτης, ο Αρχηγός, ο Μεταξάς. Από την άποψη αυτή, το καθεστώς αντέγραφε πλήρως τα πρότυπα του ιταλικού φασισμού και του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού.

Στο πλαίσιο αυτού του νέου κράτους, κάθε πολιτική, κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική δραστηριότητα θα έπρεπε να υποτάσσεται σ’ αυτό, να ελέγχεται απ’ αυτό και να κατευθύνεται απ’ αυτό. Έχουμε και εδώ αντιγραφή του ιταλικού και του γερμανικού προτύπου.

Ως υπέρτατος στόχος του νέου κράτους τέθηκε η δημιουργία ενός Γ΄ Ελληνικού Πολιτισμού, ισάξιου του αρχαιοελληνικού και του βυζαντινού, με τον συνδυασμό των βασικών ιδεολογικών χαρακτηριστικών και των δυο. Η 4η Αυγούστου αναφερόταν στον ελληνο-χριστιανικό πολιτισμό, ως βάση της ιδεολογίας του νέου κράτους, για τη συνέχιση της τρισχιλιετούς προσφοράς του ελληνικού έθνους προς την ανθρωπότητα. Στο σημείο αυτό η συγγένεια με το ιταλικό και το γερμανικό πρότυπο ελέγχεται. Η αναφορά στον χριστιανισμό αποτελεί βασικό στοιχείο φασιστικών κινημάτων, όπως η ισπανική Φάλαγγα, κανένα όμως δεν διακηρύσσει ως στόχο έναν πολιτισμό με οικουμενική απεύθυνση. Η απόκλιση είναι σαφής και γίνεται ακόμα πιο μεγάλη, καθώς το καθεστώς της 4ης Αυγούστου είναι ξένο, όχι μόνο προς την εθνικοσοσιαλιστική φυλετική (ρατσιστική) ιδεολογία, αλλά και με την ιμπεριαλιστική ιδεολογία τόσο του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού όσο και του ιταλικού φασισμού.

Το καθεστώς έχει επίγνωση της απέχθειας του ελληνικού λαού έναντι των επεκτατικών πολεμικών εξορμήσεων, ενώ οι σχέσεις που διατηρεί τόσο με την Ιταλία όσο και με τη Μεγάλη Βρετανία το υποχρεώνουν να υποβαθμίζει ακόμα και ζητήματα που συγκινούσαν τον ελληνικό λαό, όπως αυτά της Δωδεκανήσου, της Κύπρου ή και της Βόρειας Ηπείρου. Η 4η Αυγούστου δεν ήγειρε αξιώσεις εδαφικής επέκτασης, συνεχίζοντας την πολιτική των κοινοβουλευτικών κυβερνήσεων, που εναπόθεταν τις όποιες νεφελώδεις ελπίδες εθνικής ολοκλήρωσης στην καλή διάθεση των Ιταλών και Βρετανών κατακτητών, σε ενδεχομένως κατάλληλες μελλοντικές διεθνείς συγκυρίες.
Ούτε και η πολιτική απέναντι στις εθνικές μειονότητες στο εσωτερικό της χώρας διέφερε απ’ αυτή των κοινοβουλευτικών κυβερνήσεων.

Η Ε.Ε. προχωρά γοργά στην ενοποίηση του τομέα άμυνας-ασφάλειας. Ένταση των κινδύνων για τους λαούς

Παρά το πλήθος των καταστροφικών σεναρίων για το μέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης εξαιτίας της καπιταλιστικής κρίσης, αποκαλύπτεται ότι η τελευταία ενισχύει την τάση πολιτικής ενοποίησης της Ε.Ε., όχι φυσικά με ισόττιμους όρους. Είναι χαρακτηριστικές οι εξελίξεις στον τομέα Άμυνας-Ασφάλειας της Ε.Ε., δηλαδή στο πως πολεμά και καταστέλλει ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός και ιμπεριαλισμός.

Σε πρόσφατη ανακοίνωση μας αναφέραμε «Στο Λουξεμβούργο βρέθηκε το διήμερο (Δευτέρα και Τρίτη 22 -23 Απριλίου 2013) ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Π.Παναγιωτόπουλος, συμμετέχοντας στην Σύνοδο των Υπουργών Εθνικής Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Άμυνας (EDA). Οι βασικοί στόχοι και τα ενδιαφέροντα του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού αποκαλύπτονται από την παράθεση των ζητημάτων που συζητήθηκαν στο Συμβούλιο των Υπουργών Άμυνας: η προετοιμασία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Δεκεμβρίου για τα θέματα άμυνας, η ευρωπαϊκή συνεργασία στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας, η αποτελεσματικότητα των σχηματισμών μάχης, η κυβερνοάμυνα, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) κ.α. Τους απασχόλησαν επίσης η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας για το Κόσσοβο, οι εξελίξεις στο Μαλί και στην ευρύτερη περιοχή του Σαχέλ, καθώς επίσης και τα προβλήματα ασφαλείας στη Λιβύη και η επίδρασή τους στη ζώνη του Σαχέλ!».

Όλες πλέον οι αποφάσεις και οι σχεδιασμοί σε εθνικό κια ευρωπαικό επίπεδο, έχουν το βλέμμα τους στραμμένο στη Σύνοδο του Δεκέμβρη. Οι αλλαγές στους ευρωπαϊκούς στρατούς με τις απολύσεις Μισθοφόρων, περιορισμό των δυνάμεων, αύξηση των εξοπλισμών και της συνεργασίας, ιδιαίτερα

4 στους 10 εργαζόμενους εργάζονται ανασφάλιστοι

Πάνω από μισό εκατομμύριο, και για την ακρίβεια 550.000 άτομα, είναι οι εργαζόμενοι που δουλεύουν αδήλωτοι και ανασφάλιστοι, σύμφωνα με εκτίμηση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ για τα τελευταία 3 χρόνια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της επιθεώρησης εργασίας η εξελιξη της "μαύρης - ανασφάλιστης εργασίας" είναι εντυπωσιακή από το 2010 και μετά. Ειδικότερα, ανά έτος κυμάνθηκε:

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΔΕΙΑ ΤΗΣ ΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ

Ανακοίνωση του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου - Χάρτου

Την Παρασκευή 19 Ιουλίου η εργαζόμενη κλήθηκε από την εργοδοσία του βιβλιοπωλείου «ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ» και της ανακοινώθηκε η απόλυσή της. Η συνάδελφος εργάζονταν έξι χρόνια στο κατάστημα και ήταν δραστήριο μέλος του συλλόγου μας, συμμετέχοντας σε όλες του τις διαδικασίες, αλλά και σε συλλογικότητες γειτονιάς. Δεν έκρυψε ποτέ την ταυτότητά της και μιλούσε πάντα ανοιχτά στους συναδέλφους της για την αναγκαιότητα της συλλογικότητας και του αγώνα μέσα από το σωματείο και όχι μόνο. Αυτός είναι και ο λόγος που απολύθηκε. Η εργοδοσία του βιβλιοπωλείου ήθελε να απαλλαγεί από μία υπάλληλο που είναι συνδικαλισμένη, που διεκδικεί και μιλάει για τα εργατικά δικαιώματα και τις εργατικές κατακτήσεις.

Σημειώσεις για την ιστορία των φασιστικών κινήσεων στην Ελλάδα (μέρος 1ο)

Του Γιώργου Αλεξάτου

  

Η εκκόλαψη ήταν μακρόχρονη και το αυγό του φιδιού έσπασε, με τις 440.000 ψήφους αυτών που επέλεξαν το κόμμα των νοσταλγών του Χίτλερ για να εκφράσουν τη διάθεσή τους «να ξεβρομίσει ο τόπος». Η εγκληματική συμμορία μετατράπηκε έτσι σε κοινοβουλευτικό κόμμα, άρα έπαψε να είναι περιθωριακή. Κι αυτό που απασχολεί ή που θα έπρεπε να απασχολεί την Αριστερά, είναι το κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε πια για φασιστικό κίνδυνο στην Ελλάδα. Για το ενδεχόμενο να αποτελέσουν αυτές οι 440.000 ψήφοι στην Χρυσή Αυγή τη βάση για τη συγκρότηση μαζικού φασιστικού κινήματος, ικανού να απειλήσει τις δημοκρατικές κατακτήσεις, την ίδια την ύπαρξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Η αλήθεια είναι ότι στη χώρα μας ουδέποτε υπήρξε φασιστικό κίνημα, με χαρακτηριστικά ανάλογα με αυτά των κινημάτων που αναπτύχθηκαν στη μεσοπολεμική Ιταλία, τη Γερμανία, την Ισπανία κ.λπ. Που εντοπίζονταν στην υιοθέτηση από μεγάλα τμήματα λαϊκών μαζών, κυρίως της μικροαστικής τάξης, μιας ιδεολογίας εθνικιστικής, ιμπεριαλιστικής ή απλώς επεκτατικής, λαϊκιστικής-αντιπλουτοκρατικής (αλλά όχι αντικαπιταλιστικής), αντικομμουνιστικής και αντιδημοκρατικής, και τη στοίχισή τους πίσω από ένα πολιτικό σχέδιο βίαιης συντριβής του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, μέσω της κατάλυσης των θεσμών της αστικής δημοκρατίας.

Υποστηρίζω ότι στην Ελλάδα, αν και υπήρξαν φασίστες, φασιστικές ομάδες και οργανώσεις, δεν υπήρξε φασιστικό κίνημα. Όπως, επίσης, υπήρξαν και καθεστώτα δικτατορικά, τα οποία όμως δεν ήταν φασιστικά. Ακριβώς γιατί κάθε καθεστώς έκτακτης ανάγκης δεν είναι οπωσδήποτε φασιστικό, όσο κι αν κάποια στοιχεία που το χαρακτηρίζουν μπορεί να έχουν και φασιστική προέλευση. Ανεξαρτήτως του αν πολλά ή και τα περισσότερα στελέχη του είναι φορείς της φασιστικής ιδεολογίας.

Για να μιλήσουμε για φασισμό πρέπει να πάρουμε υπόψη το βασικό χαρακτηριστικό του, που το διαφοροποιεί από τα άλλα αστικά καθεστώτα έκτακτης ανάγκης. Και το χαρακτηριστικό αυτό είναι η στήριξή του σε μαζικό λαϊκό κίνημα, με εθνικιστικό-ιμπεριαλιστικό, λαϊκιστικό-αντιπλουτοκρατικό, αντικομμουνιστικό και αντιδημοκρατικό ιδεολογικό προσανατολισμό. Τέτοιο κίνημα δεν υπήρξε στην Ελλάδα.

Παντελής Πουλιόπουλος (Ένας διανοούμενος επαναστάτης)

Ο Δημήτρης Λιβιεράτος, ερευνητής και ιστοριογράφος του ελληνικού εργατικού κινήματος, είναι ο πρώτος που επιχειρεί μια ολοκληρωμένη παρουσίαση της μορφής του πρωτοπόρου διανοούμενου και επαναστάτη Παντελή Πουλιόπουλου.

Ο συγγραφέας διατρέχει στο βιβλίο του αυτό όλη τη θυελλώδη και ηρωική ζωή του Παντελή Πουλιόπουλου. Τον παρακολουθεί από τα νεανικά του χρόνια που θα στρατευθεί στο εργατικό κίνημα μέχρι το τραγικό τέλος του, το 1943, που θα εκτελεστεί από τους Ιταλούς.

Ο αναγνώστης θα ζήσει το κλίμα της πρώτης δεκαετίας της διαμόρφωσης και εξέλιξης του ΚΚΕ, του οποίου την ηγεσία ανέλαβε, για ένα μικρό διάστημα, σε νεαρότατη ηλικία, ο Παντελής Πουλιόπουλος, αλλά και τον ανυποχώρητο αγώνα ενός οραματιστή να ανανεώσει το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα. Θα γευθεί, όμως, και την πίκρα αυτού του φωτεινού αγωνιστή που διώχθηκε, απομονώθηκε και διαγράφηκε από το κόμμα του, επειδή, πρώτος αυτός πρόβλεψε, από το 1928 ακόμα, ότι το σταλινικό πρότυπο οδηγούσε το παγκόσμιο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα στην καταστροφή.